สถานการณ์ของเมืองท่าน้ำเขียวในตอนนี้ประเมินได้ยาก อาจเผชิญพายุฝนกระหน่ำได้ทุกเมื่อ หรืออาจเงียบสงบราบเรียบก็ได้
ในสายตาคนญี่ปุ่น ตราบใดที่ชาวเยอรมันไม่โง่ พวกเขาต้องไม่ยืนหยัดป้องกันต่อไปแน่
นี่คือป้อมปราการเกาะโดดเดี่ยว
ทหารรักษาเมืองเพียงไม่กี่พันนาย คงป้องกันไว้ไม่อยู่
ทางตะวันตกเริ่มเปิดฉากรบแล้ว ไคเซอร์ไม่มีทางแบ่งกำลังทหารมาส่งไกลหมื่นลี้แน่นอน
ดินแดนมังกรตั้งอยู่ตะวันออกไกล นอกจากสงครามขุนศึกแล้ว ยังไม่ถูกไฟสงครามแผดเผาถึง
พันตรีเพาล์จัดซื้อข้าวสาร 20,000 ตัน อาศัยรถไฟแบ่งเป็นหลายล็อตขนส่งไปยังเขตเช่าชิงเจียว
ตั้งใจแบ่งเป็นหลายรอบโดยเฉพาะ เพื่อเลี่ยงไม่ให้สะกิดตาสายลับญี่ปุ่น
ทหารบกและทหารเรือวัดจุดสูงชัน วางแผนตำแหน่งฐานยิงปืนล่วงหน้า
พิจารณาว่าป้อมปูนจะสร้างอย่างไร
กองทหารรักษาเมืองทั้งหมดเคลื่อนพลอย่างเงียบเชียบ
เที่ยงวันวันที่ 30
กงสุลชิวเซียงโทรศัพท์หากับเฉินโม่ “เจ้าชายซัคเซิน ฝ่าบาท จักรวรรดิได้ตอบรับข้อเรียกร้องของท่านแล้ว ทองคำ 2 ตันรุ่นแรกจะเข้าท่าเรือพรุ่งนี้”
“ทองคำ 8 ตันรุ่นที่สองจะขนส่งมาในวันที่ 2-4 เดือนหน้า”
“เมื่อถึงเวลานั้น ท่านก็สามารถปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาของท่านได้แล้ว”
เฉินโม่ถือหูโทรศัพท์รุ่นเก่า มือหนึ่งหมุนสายโทรศัพท์เป็นวงกลม “วางใจได้ ผมไม่มีความคิดจะสู้รบหรอก อยากจะรีบถือทองคำหนีไปให้ไกลที่สุดด้วยซ้ำ”
“พรุ่งนี้ให้ข้าได้เห็นความจริงใจของประเทศท่านก่อน ข้ารอไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นทองคำ”
วางสายโทรศัพท์
เฉินโม่นั่งลง ใช้ผ้าเช็ดหน้าขาวบางเช็ดปืนลูเกอร์ (P08) ที่แทบจะใหม่เอี่ยม นี่คือปืนประจำกายของเขาในตำแหน่งร้อยโททหารเรือ ดูเหมือนจะไม่เคยถูกใช้มาก่อน