ไม่แสร้งแล้ว จะเปิดเผย จะสู้จนถึงที่สุด
เฉินโม่ตอบปฏิเสธคำขาดสุดท้ายของญี่ปุ่นด้วยการกระทำ ไปให้พ้นกับการยอมมอบเมืองโดยไม่มีเงื่อนไข
ให้หน้ากับพวกแกแล้ว พวกแกมันแค่อะไรกันเชียว
เช้าวันรุ่งขึ้น คนทั้งเมืองท่าน้ำเขียวระดมพล ภายใต้คำสั่งของจ่าสิบเอกโบเดนและพันตรีเพาล์ ทหารต่างเคลื่อนพลเข้าประจำที่บนจุดยุทธศาสตร์นอกเมือง
แรงงานนับหมื่นถูกระดมมาเช่นกัน เพื่อขนคอนกรีตเสริมเหล็ก เริ่มก่อสร้างป้อมปืนคอนกรีต
แรงงานและกรรมกรทุกคนได้ข้าวสารเต็มอิ่ม เงินเดือนสองเท่า และอาหารสองมื้อที่มีเนื้อติดมัน
เห็นได้ชัดว่าแววตาพวกเขาเป็นประกาย เกรงว่านายท่านฝรั่งจะไม่จ้างพวกเขาทำงาน จึงทุ่มเทแสดงความขยันอดทนอย่างเต็มที่
"ฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตร ปูนซีเมนต์นับหมื่นตันทุ่มลงไป เพียงพอที่จะสร้างป้อมปืนกลขนาดเล็กและใหญ่ได้หลายพันแห่ง"
"ขนาดป้อมปืนคือด้านหน้ากว้าง 60 เซนติเมตร ปีกกว้าง 50 เซนติเมตร ด้านหลังกว้าง 40 เซนติเมตร ใช้เป็นที่กำบังปืนกลชั่วคราวสำหรับคน 1-2 คน"
"หากเป็นป้อมปืนกลหนักมาตรฐาน ใช้คอนกรีตทั้งหมด 36 ลูกบาศก์เมตร ต้องใช้ปูนซีเมนต์และเหล็กเส้น 10 ตัน เราสามารถสร้างได้หลายร้อยแห่ง"
"ฝ่าบาทมีพระดำริเพิ่มเติมหรือไม่"
เฉินโม่หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมองแรงงานนับหมื่นที่กำลังทำงาน แล้วชี้นิ้วไปทางหนึ่ง
"ข้าว่าควรเพิ่มของเสริมอีก ในแนวป้องกันชานเมืองและเขตเมืองชั้นใน ให้เพิ่มป้อมปืนกลระดับป้อมปราการอีกหลายจุด"
"ห้องเดี่ยวขนาด 8 เมตรคูณ 7 เมตร เพดานสูง 2.6 เมตร ผนังด้านนอกหนา 1.2 เมตร หลังคาหนา 1.5 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น เป็นสิ่งก่อสร้างถาวร ยึดแน่นบนจุดยุทธศาสตร์"
"เพื่อป้องกันปืนใหญ่ของญี่ปุ่น ยังทำให้หนาขึ้น แข็งแรงขึ้นได้อีก ไม่ต้องกังวลเรื่องวัสดุ"