ยามานาชิ ฮันโซ ยืนนิ่งอยู่ริมขอบโรงพยาบาลสนามชั่วคราวของกองพลน้อยที่ 29
แรกเริ่มเขาอยากจะด่า พลตรีโจโฮจิ อยากจะตำหนิความผิดพลาดในการบังคับบัญชาของอีกฝ่าย ต้องรับผิดชอบต่อจักรวรรดิ ต้องรับผิดชอบต่อสงครามทั้งหมด
แต่ยิ่งรู้มากเท่าไร ก็ยิ่งชัดเจนว่ากองพลน้อยที่ 29 สูญเสียหนักหนาเพียงใด
ถ้ารายงานตามจริงขึ้นไป ผลลัพธ์จะแย่ขนาดไหน?
ก่อนมาถึง เขามีความมั่นใจติดตัวมา
เมื่อเห็นหนังสือพิมพ์จื่อหลินซีเป้าฉบับนั้นที่ลงข่าว "ทหารญี่ปุ่นตายห้าพันนาย" วางอยู่บนโต๊ะ ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นรอยยิ้มเย็น
เป็นเพียงสงครามโฆษณาชวนเชื่อของพวกเยอรมันเท่านั้น
กลอุบายแบบนี้เขาเคยเห็นมาแล้ว ในสงครามล้อมเมืองพอร์ตอาเธอร์ กองทหารรักษาการณ์ที่กำลังจะหมดหวังทุกกองจะพยายามขยายความสูญเสียของฝ่ายตรงข้ามก่อนจะพินาศ เพื่อพยายามทำลายขวัญกำลังใจของฝ่ายบุกด้วยข่าวลือ
สูญเสียห้าพันนาย?
พวกเยอรมันกล้าหน้าด้านชมตัวเองจริงๆ
คิดว่ากองทัพบกญี่ปุ่นเป็นอะไร?
คิดว่าเป็นพวกโง่ หรือคิดว่าปล่อยให้โกยได้ตามใจ?
นายคิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ?
แต่พอมาถึงเขตยกพลขึ้นบกหยางโข่วแล้ว ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ ไม่ว่าพลตรีโจโฮจิจะบัญชาการรบด้วยสมองหมูแค่ไหน แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจริงๆ
ทหารบาดเจ็บล้มตายห้าพันนาย หรืออาจจะมากกว่านั้น
พวกเยอรมันไม่เพียงไม่ได้ขยายตัวเลข แต่ยังพูดน้อยไปด้วยซ้ำ
ตอนที่ออกจากกองพลที่ 18 ท่าทีของเขาสบายๆ ถึงกับมีความตื่นเต้นที่จะได้ไปจับผิดคำโกหก
วางแผนจะใช้เวลาครึ่งวันตรวจสอบตัวเลขผู้บาดเจ็บล้มตายของกองพลน้อยที่ 29 จากนั้นใช้เวลาอีกครึ่งวันไปทักทายกับ พลตรีโจโฮจิ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นโรงเรียนนายร้อยทหารบก แล้วกลับไปพร้อมข้อมูลจริง ให้ พลโทคามิโอะ ออกแถลงการณ์โต้กลับด้วยถ้อยคำแข็งกร้าวไปยังกองบัญชาการใหญ่โตเกียว