ข่าวที่พวกญี่ปุ่นจะทำสงครามกับฝรั่งแพร่สะพัดไปทั่วเขตเจียวตง โดยเฉพาะหมู่บ้านใกล้เมืองท่าน้ำเขียวกลายเป็นที่ระส่ำระสาย
นายหยวนปันส่วนแบ่งเขตสงครามไว้
สั่งให้คนในเขตสงครามรีบอพยพ ห้ามขัดขวางการเคลื่อนพลของญี่ปุ่น
ยังไม่ทันเปิดศึก ก็มีญี่ปุ่นมาลากคนไปเป็นแรงงานเกณฑ์ เกณฑ์ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านไปสร้างรางรถไฟชั่วคราว
เมื่อเกิดสงคราม ใครจะรู้ว่าจะมีคนตายกี่คน
รีบย้ายบ้าน รีบหนีเอาชีวิตรอด
ยุคนี้ ชีวิตคนช่างไร้ค่า
ป้อมปราการของเยอรมัน สร้างมาถึงชายแดนเขตเช่าแล้ว และยังปิดประกาศว่า ผู้ที่อพยพหนีภัยมาทุกคน จะได้รับอาหารสามมื้อฟรี
มาตรฐานคือข้าวสาร 2 ชั่งต่อคนต่อวัน ไม่ว่าจะหญิงแก่เด็ก
เมื่อเห็นประกาศ กลุ่มผู้ลี้ภัยเกิดความคิดเห็นที่แตกต่างกัน
"โอ้ยแม่เจ้า ผู้ว่าการเมืองท่าน้ำเขียวเป็นเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่หรือไง ให้ข้าวฟรี?"
"โง่สิ ญี่ปุ่นจะบุกเมืองท่าน้ำเขียว ไปตอนนี้ ต่างจากการหาความตายอะไรกัน?"
"หนีก็ตาย ไปเมืองท่าน้ำเขียวก็ตาย งั้นฉันขอตายแบบอิ่มท้องดีกว่า"
"แถมญี่ปุ่นยังจะสู้กับเยอรมัน ไม่ได้มาสู้กับพวกเรา"
ทุกคนฟังแล้วก็ว่าเข้าท่า
ญี่ปุ่นจะบุกเมืองท่าน้ำเขียว สู้กับฝรั่ง จะเกี่ยวข้องอะไรกับประชาชนชาติมังกร
ตอนนี้ไปเมืองท่าน้ำเขียวเพื่อกินฟรี ไม่ว่าใครจะชนะ ค่อยกลับบ้านเกิดก็ได้
มองฝูงชนผู้ลี้ภัยที่หลั่งไหลเข้ามา
พันตรีเพาล์ จ่าสิบเอกโบเดน สีหน้าเหนื่อยหน่าย หันไปมองเจ้าชายซัคเซินผู้ก่อเหตุ
"ฝ่าบาท คนพวกนี้จะมีประโยชน์อะไรต่อการป้องกันเมือง เรายังต้องสิ้นเปลืองข้าวสารเลี้ยงพวกเขา ดูซิ ผอมเป็นไม้เสียบผี ขนาดแรงงานทาสยังไม่ผ่านมาตรฐาน"