การยิงตอบโต้ระหว่างปืนใหญ่เรือรบกับปืนใหญ่ชายฝั่งจบลง
ชาวบ้านในย่านคนจนส่วนใหญ่ไม่ได้นอนทั้งคืน ใจสั่นระทึกตลอดคืน พอเสียงปืนใหญ่สงบลง ต่างเงยหน้ามองไปทางทิศตะวันออก
จบกันแล้วหรือ?
ทหารญี่ปุ่นจะบุกเข้ามาแล้วหรือ?
ดูท่าทางทหารเยอรมันในเมืองไม่เร่งร้อนเลย
ปืนยิงกันนาน 15 ชั่วโมง แต่ป้อมปืนยังคงสภาพเดิมไม่เสียหาย
เมืองป้อมปราการเดียวดายที่ถูกติดอาวุธจนครบทุกซอกทุกมุมแห่งนี้ แข็งแกร่งเกินกว่าที่คิด
เฉินโม่สั่งให้แจกจ่ายข้าวสารตามปกติต่อไป โดยอ้างอิงจากข้อมูลที่ลงทะเบียนไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้บางคนมารับซ้ำ
นี่คือวิธีปลอบขวัญที่ดีที่สุด
ร้อยโทพลูชอฟขับเครื่องบินวนรอบหนึ่ง แล้วรีบกลับมาและวิ่งไปที่ห้องยุทธการของทำเนียบผู้ว่าการ
นาวาโทชูลท์ซและพันตรีเบรนเนอร์ที่บัญชาการมาทั้งวันเกือบคืน ผลัดกันพักผ่อน ตอนนี้มีเพียงคนเดียวอยู่เวร
พันตรีเพาล์และพันตรีไมเออร์ยังคงยืนรออย่างกระฉับกระเฉง
"ฝ่าบาท มีสถานการณ์ใหม่"
"ทางเหนือของหลงโข่ว มีเรือขนส่งจำนวนมากปรากฏขึ้น พอผมจะบินเข้าไปดูใกล้ๆ ปืนกลของญี่ปุ่นก็ยิงสกัดกั้น ผมต้องถอยกลับมา"
"สงสัยว่าอาวุธหนักของญี่ปุ่นจะมาถึงแล้ว"
ร้อยโทพลูชอฟรายงานสิ่งที่พบเห็นจากการลาดตระเวน
พวกเด็กเวียดนามนี่ไวจริง ๆ ตอนนี้เพิ่งเข้าช่วงปลายเดือนกันยายน เหลืออีก 9 วันก็จะสิ้นเดือน
"ไม่ต้องรีบ ให้ร้อยโทเฮอร์มันน์ที่ป้อมปืนแนวหน้าหาวิธียืนยัน"
"จัดพลแม่นปืนที่คล่องแคล่วสักสองสามคนไปตรวจสอบ"
พันตรีเพาล์ลุกขึ้น โทรศัพท์แจ้งเฮอร์มันน์
กองเรือขนส่งของญี่ปุ่นมาถึงหลงโข่วท่ามกลางหมอกบาง ๆ ในยามเช้า ทหารปืนใหญ่และทหารช่างกำลังช่วยกันขนย้ายชิ้นส่วนปืนใหญ่หนัก
ท่าเรือเต็มไปด้วยลังไม้กองเป็นภูเขา
ทหารช่างร้องเพลงพร้อมเพรียงกัน ลากกระบอกปืนใหญ่หนักออกจากห้องเรือ รางรถไฟแคบ ๆ ที่ปูใหม่ชั่วคราวบนท่าเรือถูกกดทับจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด