"กองทัพเยอรมันโต้กลับแล้วหรือ?"
ยามานาชิ ยืนอยู่ในกองบัญชาการที่ตั้งขึ้นใหม่ มองไปยังเหล่าที่ปรึกษา ซึ่งหลายคนบนหัวยังพันผ้าพันแผลอยู่
"ใช่ครับ เสนาธิการ หน่วยสังเกตการณ์แนวหน้าส่งข่าวว่า กองทัพเยอรมันเริ่มใช้ปืนใหญ่กวาดล้างแนวป้องกันดิน แล้วมีท่าทีจะโต้กลับ"
"กำลังพลของเราเสียขวัญอย่างมาก ความสูญเสียทางยุทโธปกรณ์หนัก ทหารเริ่มมีความหวาดกลัวการรบ"
"ข้ารู้แล้ว!"
ฮันโซ ยามานาชิ พูดเพียงเท่านั้น แล้วก็เงียบไป
ไม่สิ คุณรู้แล้ว แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ? จะใช้มาตรการรุนแรงปราบปราม บังคับให้ทหารออกรบ หรือจะหาทางปลอบโยนอย่างนุ่มนวล
ให้ข้อสรุปมาสิ
เหล่าที่ปรึกษาไม่พูดมาก พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า ที่ปรึกษาคนหนึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของพลตรีโจโฮจิ พูดมากเกินไป แล้วถูกสั่งให้นำทัพออกโจมตี สุดท้ายตายอย่างน่าอนาถ
สงครามถึงขั้นย่ำแย่แบบนี้แล้ว ยิ่งพูดน้อยยิ่งปลอดภัย
ใครจะรู้ว่าใครจะต้องตกเป็นแพะรับบาป
ฮันโซ ยามานาชิ ก็หนักใจไม่แพ้กัน พลโทคามิโอะตายจากอุบัติเหตุ ฝ่ายในประเทศทะเลาะกันไม่หยุด จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวสรุปที่แน่ชัด
จะส่งใครมารับช่วงบัญชาการ แผนขั้นต่อไป จะเสริมทัพและเสบียงหรือไม่
จะให้ลากไปแบบนี้ไม่ได้หรอก
คนเยอรมันไม่ปล่อยให้คุณถ่วงเวลา
เขาในฐานะที่ปรึกษากองพล ทำได้เพียงเป็นผู้บัญชาการแทน รักษาแนวเอาไว้ ถอยไปยังเขตปลอดภัยก็พอแล้ว
ไม่มีความสามารถที่จะบัญชาการกำลังพลที่เหลือรบต่อได้อย่างเต็มที่เลย
สำคัญคือ ยศของเขาเป็นเพียงพลตรี ในนามยากที่จะควบคุมหัวหน้ากองพลน้อยทหารราบทั้งสามคน และยิ่งไม่สามารถควบคุมพลจัตวาของอังกฤษได้
การระดมพลครั้งนี้ ญี่ปุ่นเกณฑ์กองพลน้อยที่ 24, กองพลน้อยที่ 23, กองพลน้อยที่ 29 มา โดยหัวหน้ากองพลน้อยแต่ละคนก็เป็นยศพลตรีเช่นกัน