คืนนั้น เรื่องราวเกี่ยวกับการเจรจาถูกส่งมาถึงเฉินโม่
ไอลีนเปิดจดหมายด้วยมือของเธอเอง ยืนยันแล้วว่าเป็นฝีมือของสามีผู้เป็นอดีตผู้ว่าการ
อัลเฟรดเขียนข้อพิจารณาของฝ่ายอังกฤษและมุมมองส่วนตัวของเขาที่มีต่อสถานการณ์สงครามไว้ในจดหมายฉบับเดียว
สรุปออกมาเป็นคำไม่กี่คำ เมืองโดดเดี่ยวรักษายาก รอราคาที่ดี
ผู้พันคิดว่านี่คือโอกาส ที่จะรักษาอาณานิคมตะวันออกไกลไว้ได้ และหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตาย เพราะถ้าสู้กันจริงๆ ท่าน้ำเขียวเป็นเมืองป้อมปราการที่โดดเดี่ยว ขาดแคลนเสบียง ผลลัพธ์จะออกมาอย่างไรก็ไม่รู้
ช่างเป็นคำพูดที่ไร้สาระสิ้นดี
เขาอัลเฟรดไม่รู้หรือว่าเฉินโม่คนนี้หาวัสดุได้
การโต้กลับเริ่มขึ้นแล้ว ตราบใดที่ทำลายการปิดล้อมทางบกของญี่ปุ่น เปิดเส้นทางรถไฟเจียวจี้ได้ ก็สามารถดูดซับประชากรจากเขตเจียวตงของมังกรได้อย่างบ้าคลั่ง ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ก็สามารถทำให้ท่าน้ำเขียวมีประชากรประจำถึงหนึ่งล้านคน
เมื่อถึงตอนนั้น ท่าน้ำเขียวจะแบ่งเป็นเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก ส่วนเมืองชั้นนอกก็จะสร้างเขตป้อมปราการถาวรอีกหนึ่งแนว
เมืองท่าอุตสาหกรรมนานาชาติที่รองรับผู้คนนับล้าน การสรุปผลรายเดือนจะไม่ส่งเขาขึ้นสวรรค์หรือ?
“เผาจดหมายทิ้งซะ เรื่องนี้เจ้ารู้ ข้ารู้ เขารู้ ห้ามแพร่หลายอีก”
“ข้าไม่ยอมให้ข้อมูลจากภายนอกมาทำลายขวัญกำลังใจของทหาร”
“ถ้าพวกเขารู้ว่าจะหยุดยิงเจรจา ใครจะยังสู้ตายเพื่อข้า?”
“สามีผู้พันของเจ้าน่ะ ชอบตัดสินใจแทนคนอื่นเสียจริง”
ไอลีนก้มหน้าลงยอมรับผิด
“เขาเป็นเขา ข้าเป็นข้า เพื่อฝ่าบาท ข้าพร้อมหย่ากับเขาเมื่อไหร่ก็ได้”
“อย่าเพิ่ง ความสัมพันธ์ชั้นนี้เป็นคะแนนบวก”
“แต่ว่า เราสามารถใช้มันหลอกฝ่ายญี่ปุ่นได้ เจ้าตอบกลับเขาไป สั่งให้พันเอกอัลเฟรดเริ่มการเจรจากับกงสุลญี่ปุ่นและกงสุลอังกฤษทันที เรียกร้องให้เจรจาในวงเล็ก อย่าแพร่หลาย”