งานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทาง ซัคก็สวมเครื่องแบบร้อยโททหารเรือเข้ามา ที่อกติดเครื่องหมายบลูแม็กซ์และกางเขนเหล็ก
ทั้งหมดนี้คือเครื่องหมายแสดงถึงผลงานทางทหารของเขา
นายทหารทุกคนที่อยู่ในงานลุกขึ้นยืน เพื่อแสดงความเคารพต่อเขา
“ฝ่าบาทเสด็จมาร่วมงาน ถือเป็นเกียรติของกองเรือไฮซีส์ครับ”
ซัคยิ้ม แล้วแสดงท่าทีเปี่ยมชีวิตชีวาอย่างคนหนุ่ม เขาสั่งเบียร์สามแก้วมาวางตรงหน้า
เขามองเหล่านายทหารที่จับกลุ่มกันอยู่ทั่วห้องโถง
หลังจากเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก็เชิญทุกคนดื่มด้วยกัน
เมื่อฝ่าบาทยกแก้ว คนอื่น ๆ ก็ต้องร่วมดื่มด้วย
หลังดื่มเบียร์ไปสามแก้ว ซัคก็ปลดกระดุมคอเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติ ให้คอเสื้อคลายออกเล็กน้อย
เขาเดินเข้าไปตบไหล่ทหารหนุ่มที่ไม่รู้จัก
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตื่นเต้นมาก
ระหว่างเดิน เขาก็มองไปยังเหล่านายทหารที่นั่งอยู่
บางคนสบตาเขาตรง ๆ บางคนพยักหน้าทักทาย
เมื่อเดินมาถึงด้านหน้า เขาก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผมได้ยินคนนอกพูดอยู่เสมอว่า นายทหารของกองเรือไฮซีส์ขี้ขลาด ไม่กล้าออกจากท่าเรือ ไม่กล้าออกทะเล ไม่กล้าเผชิญหน้ากับราชนาวีหลวง”
“แต่พอได้เห็นท่าทีของทุกคนในวันนี้ ผมคิดว่าข่าวลือนั่นไม่ตรงกับความจริงเลย”
“ก่อนมา พลเรือเอกเชียร์อยากให้ผมเล่ากลยุทธ์ที่กองเรือแกรนด์ดัชชีตะวันออกไกลใช้เอาชนะ แต่เอาเข้าจริง ผมอยากบอกว่าไม่มีกลยุทธ์ใหม่อะไรหรอก”
“มีแค่ความกล้ากับโชค และสวรรค์ย่อมเข้าข้างผู้กล้า”
“นี่แหละเคล็ดลับที่ทำให้ผมชนะ”
“วันนี้ผมบอกเคล็ดลับชนะให้ทุกคนรู้แล้ว ต่อไปพวกคุณก็จะกลายเป็นเทพสงครามของจักรวรรดิกันหมด”
“คุณชื่ออะไร?”
นายทหารหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อลุกขึ้นทันที “รายงานฝ่าบาท ผมพันตรีมิเกลครับ”
“อ้อ ผมเห็นแววพลเรือโทในตัวคุณ ตำแหน่งพลเรือโทแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิย่อมมีที่ว่างให้คุณแน่”
จากนั้นเขาก็เดินไปหาอีกคน แล้วถามชื่อ “แล้วคุณล่ะ?”