“อะไรนะ ข้างบนส่งรองผู้ว่ามารักษาการแทนงั้นเหรอ?” เจ้าขึ้นมาอวี่หม่าหวั่นไหวในใจ สีหน้าแย่ลงมาก จะเอาอะไรกันนักหนา วาระแบบนี้ยังจะส่งรองผู้ว่ามารักษาการอีก? เดี๋ยวนะ หรือว่าจะเป็นเพราะเธอ?
เจ้าขึ้นมาอวี่หม่าจุกขึ้นมาด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี นายอำเภอสามคนติดต่อกันเกิดเรื่อง ตามหลักก็น่าจะถึงคิวเขาแล้วสินะ เขาเป็นนายอำเภอรองมาสิบปีแล้ว ยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งอีกเหรอ? ให้ตายเถอะ ตัวเองไปขัดใครเข้าหรือเปล่านะ?
ระหว่างที่เขากำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ก็มีสายโทรเข้าหนึ่งสาย เขาเหลือบดูแล้วรีบวางสายเดิม กดรับสายทันที: “เลขาธิการหม่า”
“อืม อวี่หม่าเอ๋ย ฉันได้รับแจ้งจากเมืองหลวงแล้ว กรมตำรวจมณฑลคัดเลือกผู้บัญชาการตำรวจคนใหม่ พรุ่งนี้จะถึงที่ทำการ เตรียมการต้อนรับไว้ด้วย”
“เลขาธิการหม่า เรื่องตัวนายอำเภอ ทางเมืองหลวงมีคำสั่งอะไรไหมครับ?” เกาหลานตายไปแล้ว ตายได้ดี สมควรถึงคิวเขาแล้วสิ!
“ตอนนี้ยังไม่มี แต่เธอก็ไม่ต้องน้อยใจไป นายอำเภอเกาเกิดเรื่อง ช่วงนี้ทางเมืองหลวงคงวุ่นวายกันน่าดู เราอย่าไปเพิ่มปัญหาให้ผู้บริหารเมืองหลวงอีกเลย”
“แต่ เลขาธิการหม่า ท่านบอกว่า...” เจ้าขึ้นมาอวี่หม่าไม่อยากยอมแพ้ สิ่งที่ควรทำเขาก็ทำหมดแล้ว และเรื่องนี้เขาทุ่มทุนไปมหาศาล กว่าจะจัดการเกาหลานได้สำเร็จ นกในกำมือจะบินหนีไปแบบนี้จริงๆ เหรอ?
“พอได้แล้ว อวี่หม่าเอ๋ย มองการไกลไว้บ้าง วันที่ยาวนาน อย่าจดจ้องแต่ตำแหน่งนายอำเภอ ทางเมืองหลวงย่อมมีการจัดการของเขา อย่าทำอะไรเกินขอบเขตอีก เข้าใจไหม?”
เจ้าขึ้นมาอวี่หม่ารู้สึกหดหู่ จากทั้งหมดเขาใช้เงินไปเกือบสามล้านแล้ว และยังต้องใช้ความสัมพันธ์พิเศษแบบนั้น ยังขึ้นตำแหน่งไม่ได้อีกเหรอ?
ความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งถาโถมขึ้นมา ราวกับมีภูเขาลูกใหญ่กดทับอยู่บนหัว ทำให้เขาเงยหน้าไม่ขึ้น แต่หม่ากั๋วเหลียงเป็นหัวหน้าทีม เขาไม่กล้าทำเกินไปนัก ทำได้เพียงพยักหน้ารับทางโทรศัพท์
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของเหมิงเจี้ยนกั๋ว อธิบดีกรมตำรวจมณฑลตงเจียง บรรยากาศค่อนข้างอึมครึม นี่เป็นคนที่สามแล้ว เกาซานอำเภอเอ๋ย เกาซานอำเภอ น้ำที่นี่ลึกแค่ไหนกันแน่นะ?
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น เคาะ...เคาะเคาะ เคาะเบาหนึ่งครั้งดังสองครั้ง
“เข้ามา” ผู้บัญชาการตำรวจเหมิงเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามองไปที่ประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ประตูเปิดออก หญิงตำรวจในเครื่องแบบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีผู้บังคับบัญชา หลินอิงรายงานตัว” ปั่ก หญิงตำรวจทำความเคารพอย่างว่องไว เหมิงเจี้ยนกั๋วลุกขึ้นยืนทันที มองไปที่ผู้มาใหม่ด้วยความดีใจ เดินเข้าไปจับมืออีกฝ่ายแน่น: “ดี ดีมาก เธอมาแล้ว เธอมาแล้ว ดี ดี!” เขาพูดคำว่าดีซ้ำอยู่หลายครั้ง
ผู้มาใหม่สวมเครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงินเข้ม บนบ่าดอกบ๊วยสามดอกและแถบตรงสองแถบแสดงว่าเธอเป็นสารวัตรระดับหนึ่ง หญิงตำรวจมีคิ้วคมดวงตาเป็นประกาย ผมสั้น ดูคล่องแคล่วว่องไว ทั้งคนราวกับดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ยืนอยู่ตรงนั้นทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา
หลินอิง ผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการพิเศษของกองทัพเขตหนึ่ง พันเอก ระดับหัวหน้ากอง
“เธอคิดดีแล้วจริงๆ เหรอ ที่จะไปเกาซาน?” เหมิงเจี้ยนกั๋วรู้ดีว่านั่นเป็นสถานที่มืดมนแค่ไหน น้ำที่นั่นสกปรกแค่ไหน เขากังวลจริงๆ เพราะหลินอิงไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานราชการท้องถิ่นมาก่อน
“รายงานผู้บังคับบัญชา ฉันดูเอกสารที่เกี่ยวข้องแล้ว ไม่มีอะไรต้องลังเล รับรองว่าทำภารกิจที่องค์กรมอบหมายให้สำเร็จ”
หลินอิงยืนหลังตรง ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาวสองดวง
“ดีมาก หลินอิง แต่ฉันไม่รู้ว่า...” เหมิงเจี้ยนกั๋วลังเลเล็กน้อย เขาเคยดูประวัติของเกาหลาน และเคยดูประวัติของหลินอิงด้วย ดังนั้นในใจจึงมีความสงสัยอยู่ลึกๆ แต่ไม่มีหลักฐานใดๆ เขาก็พูดอะไรเกินขอบเขตไม่ได้
“ผู้บังคับบัญชาโปรดวางใจ หลินอิงจะไม่มีวันทำอะไรตามอารมณ์แน่นอน จะต้องสืบสวนคดีของนายอำเภอสามคนให้กระจ่าง จะไม่ทำให้ความไว้วางใจขององค์กรต้องผิดหวัง” เสียงของหลินอิงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
สายตาของเธอยิ่งมุ่งมั่นกว่าน้ำเสียง ตลอดชีวิตทหารเกือบสิบปี สำหรับเธอ ไม่มีอะไรที่ไม่อาจละทิ้งได้
ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือข้าราชการ ต้องมีความกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเสมอ
“เกี่ยวกับคดีทั้งสาม เธอมีความเห็นอะไรไหม? การหายตัวไปและเสียชีวิตของนายอำเภอสามคน แสดงให้เห็นว่าอำเภอเกาซานไม่ปกติอย่างยิ่ง เธอต้องระวังความปลอดภัยของตัวเองให้มาก”
“ทางเมืองหลวงจะส่งนายอำเภอลงมาอีกไหม?” หลินอิงถามตรงประเด็น
“เรื่องนี้ อาจจะส่ง เพราะองค์กรย่อมมีการพิจารณาของเขา”
“ฉันเสนอว่า ก่อนที่เรื่องจะคลี่คลาย ยังไม่ควรส่ง ฉันสามารถรักษาการตำแหน่งนายอำเภอไปพลางก่อนได้”
คำพูดหนึ่งของหลินอิงทำให้เหมิงเจี้ยนกั๋วถึงกับงง หลินอิงคนนี้กล้าได้จริงๆ พูดปุ๊บก็เป็นทั้งรักษาการนายอำเภอและผู้บัญชาการตำรวจ ตำแหน่งสองอย่างนี้ไม่สามารถวางไว้ที่คนเดียวได้จริงๆ
“เรื่องนี้ ฉันต้องไปปรึกษากับองค์กรพรรคของมณฑลก่อน และพวกเขาก็จะฟังความคิดเห็นของเมืองไป๋หยุนด้วย แต่ข้อเสนอของเธอดีมาก”
“ผู้บังคับบัญชา ฉันจะไม่รักษาการนายอำเภอเป็นเวลานาน ฉันแค่ต้องการอำนาจบริหารบางส่วนเพื่อความสะดวกในการสืบคดี เมื่อสืบคดีเสร็จสิ้น ฉันคิดว่าฉันจะเดินบนเส้นทางสายตำรวจต่อไป” ย้ายมาทำงานท้องถิ่น เธอคิดมานานแล้ว ถ้าไม่สามารถทำผลงานได้จริงๆ ก็กลับบ้านไปทำไร่ทำนาดีกว่า
เหมิงเจี้ยนกั๋วพยักหน้าอย่างหนัก มองหลินอิงด้วยสายตาชื่นชมอีกครั้ง: “ดีมาก ฉันจะรีบไปติดต่อกับองค์กรพรรคเรื่องนี้ทันที แล้วเธอล่ะ ต้องการพาคนไปด้วยสองสามคนไหม?”
“จำเป็น ฉันต้องการนักสู้ขั้นสูงหนึ่งคน ผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์หนึ่งคน และพลแม่นปืนหนึ่งคน”
เหมิงเจี้ยนกั๋วตกใจ มองหลินอิง คนอื่นไปรับตำแหน่งก็แค่พาเลขาไปคนหนึ่ง ส่วนเธอ กลับจะพาพลแม่นปืนไปด้วย เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะพาพลแม่นปืนไปทำไม เขาก็ไม่สามารถจัดหาปืนไรเฟิลซุ่มยิงให้เธอได้นี่นา!
“หรือว่า ให้ฉันมีนักยิงแม่นขั้นสูงสักคนก็พอ” หลินอิงลดความต้องการของตัวเองลง
“หลินอิง ฉันต้องเตือนเธอ สถานที่ราชการไม่เหมือนกองทัพ การใช้อาวุธปืนของพวกเขาอันตรายมาก”
“เข้าใจแล้ว ผู้บังคับบัญชา ฉันดูการตายของนายอำเภอสามคนแล้ว พูดตามตรง ฉันคิดว่าอำนาจชั่วร้ายในอำเภอเกาซานไม่เพียงแต่หยั่งรากลึกเท่านั้น แต่พวกเขาอาจนำเข้าอำนาจชั่วร้ายจากต่างประเทศด้วย มิฉะนั้น จากคนในอำเภอเกาซานเพียงลำพัง คงไม่มีความสามารถขนาดนั้น ที่จะจัดการนายอำเภอสามคนได้ภายในปีเดียว”
เหมิงเจี้ยนกั๋วตกใจในใจ สีหน้ามองหลินอิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะประเมินราชินีหน่วยรบพิเศษคนนี้อดีตต่ำไปจริงๆ
“ได้ ฉันจะให้คนส่งเอกสารมาให้ เธอเลือกได้ตามใจชอบ”
“ไม่ต้องแล้ว ผู้บังคับบัญชา ฉันเลือกไว้หมดแล้ว ท่านแค่เซ็นชื่อก็พอ” พูดจบ หลินอิงยื่นเอกสารหนึ่งชุดมา
เหมิงเจี้ยนกั๋วเปิดดูอย่างสงสัย ทันใดนั้นก็ตาสว่าง มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย มองหลินอิงด้วยแววตารู้เท่าทัน ส่วนอีกฝ่ายก้มหน้าด้วยความเขินอายเล็กน้อย ตัวเองนี่ทำอะไรก่อนแล้วค่อยรายงานหรือเปล่านะ?
เหมิงเจี้ยนกั๋วไม่พูดพล่ามทำเทวดา เซ็นชื่อลงท้ายเอกสาร แล้วส่งคืนให้: “เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ ฉันได้บอกให้หน่วยตำรวจภูธรท้องถิ่นช่วยดูแล ถ้ามีปัญหา เธอสามารถขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้ตลอดเวลา”
“ผู้บังคับบัญชา ขอพูดตรงๆ ฉันคิดว่าหน่วยตำรวจภูธรท้องถิ่นไว้ใจไม่ได้ เพราะนายอำเภอคนที่สองจี้เสี่ยวชิงเคยใช้กำลังคนของหน่วยตำรวจภูธร แต่สุดท้ายเธอก็ยังหายตัวไปอย่างลึกลับ ฉันคิดว่า ด้วยกำลังของหน่วยตำรวจภูธร น่าจะสามารถปกป้องเธอได้มากพอ แล้วทำไม...”
ดูเหมือนหัวของเหมิงเจี้ยนกั๋วจะถูกอะไรบางอย่างกระแทกดังตึ๊ง เขามองหลินอิงด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปมาก...