หรือว่ากองกำลังท้องถิ่นก็ถูกกัดกินไปด้วยแล้ว? เหมิงเจี้ยนกั๋วแทบไม่กล้าคิด แต่คำพูดต่อมาของหลินอิงก็ทำให้เขาไม่อาจไม่เชื่อ ดูเหมือนว่าตัวเองจะประเมินความเลวร้ายของสถานการณ์ในอำเภอเกาซานต่ำเกินไป
"ดังนั้น ฉันหวังว่าจะขอคนจากกองบัญชาการตำรวจตระเวรชายแดน หรือไม่ก็จากกองร้อยตำรวจตระเวรชายแดนของเมือง"
"ผมเคารพความเห็นของคุณ ผมจะให้เบอร์โทรของเหลยไห่ซาน จากกองบัญชาการตำรวจตระเวรชายแดน คุณติดต่อเขาเองเลย เขาไว้ใจได้ คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อเขามาบ้าง"
หลินอิงพยักหน้า เหลยไห่ซานงั้นเหรอ มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ที่อำเภอเกาซาน หลิวอี้สยงโกรธจนปาจานชาบนโต๊ะลงพื้นอย่างแรง แล้วกวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงไปกับพื้นด้วยความโกรธ นายอำเภอตำรวจคนใหม่กำลังจะลงมา? ให้ตายเถอะ เขาอายุจะหกสิบแล้ว เขาทำงานที่อำเภอเกาซานมาเกือบสามสิบปี ยังไงก็ควรถึงคิวของเขาบ้างแล้ว หม่ากั๋วเหลียง หม่ากั๋วเหลียง แกทำอะไรกันแน่? ไม่ได้ตกลงกันไว้หรือไงว่าเรื่องของนายอำเภอเกาเสร็จแล้วจะหนุนฉันขึ้น?
หลิวอี้สยงโกรธจนฟันกรอด ตำแหน่งหัวหน้าตำรวจที่เพิ่งจะได้มา ถูกคนอื่นแย่งไปอีกแล้ว!
เขาโกรธจนตัวสั่น ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในออฟฟิศ เขาอยากจะวิ่งออกไปตีคนจริง ๆ ให้ตายเถอะ ทำงานมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับไม่ได้ตำแหน่งใหญ่สักตำแหน่ง
หลิวอี้สยงรู้สึกเศร้าใจในใจ มองไปที่ประตู ใบหน้าคร่ำเคร่งจนแทบจะหยดน้ำได้ ไม่ได้ เรื่องนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้ หลายปีมานี้ เพื่อหม่ากั๋วเหลียงคนนี้ เขาหลิวอี้สยงทำเรื่องที่เสี่ยงตายมาเท่าไหร่แล้ว ถ้าไม่ได้เป็นนายอำเภอตำรวจ เขาจะไม่ตามคนคนนั้นอีกต่อไป
ในขณะที่หลิวอี้สยงกำลังจะไปหาคน จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอย่างเร่งด่วน: "ว่า หลิวหนิว เรื่องคดีของเกาหลาน คุณว่าจะปิดคดีเมื่อไหร่?"
"แกเป็นใคร มาวุ่นวายเรื่องปิดคดีของฉัน? แกเป็นหัวหน้าฉันหรอ?" หลิวอี้สยงตอบกลับไปอย่างไม่พอใจ ให้ตายเถอะ ไอ้กระจอกแค่นี้ อาศัยมีเงินนิดหน่อยก็มาทำตัวใหญ่โตกับรองหัวหน้าตำรวจอย่างเขา!
ปลายสาย หวังต้าหลงโกรธจนควันออกหู ส่งเสียงเย็นชา และตอบกลับไปอย่างไม่พอใจ: "หลิวหนิว อย่าคิดว่าทุกคนต้องดูสีหน้าแก ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพี่หม่า แกคงรู้ดีว่าตอนนี้แกอยู่ที่ไหน" เสียงวางสายดังปัง ให้ตายเถอะ รองนายอำเภอตำรวจแค่นี้ยังกล้ามาหยิ่งใส่เขา ถ้าไม่เห็นแก่หน้าหม่าคนนั้น เขาส่งคนจัดการไปนานแล้ว
หลิวอี้สยงโกรธจนคำรามอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีทางแก้ ตรอก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายถึงแม้จะมีสถานะเป็นแค่นักธุรกิจเอกชน แต่แท้จริงแล้วคือราชาใต้ดินของอำเภอเกาซานอย่างแท้จริง
คิดไปคิดมา หลิวอี้สยงรู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องไปถามพี่หม่าให้ได้ความ มิเช่นนั้นตัวเองก็เสียเปรียบเกินไป เขาลงมือไปแล้วตั้งสามครั้ง ถ้าถูกตรวจพบ ตัวเองจะต้องเข้าไปเย็บจักรเย็บผ้าแน่นอน และจะต้องอยู่จนครบกำหนดอย่างแน่นอน
คิดได้ดังนั้น เขาจึงหันหลังเดินออกจากประตูออฟฟิศ แต่ยังไม่ทันก้าวออกไป โทรศัพท์โต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "ว่า หลิวเหรอ? ฉันเอง หม่ากั๋วเหลียง"
"เลขาธิการหม่า" หลิวอี้สยงเรียกอย่างไม่เต็มใจ
"ยังไง ยังคิดเรื่องตำแหน่งนายอำเภอตำรวจอยู่อีกเหรอ?" เสียงของหม่ากั๋วเหลียงแฝงไปด้วยการหยอกล้อ
"เลขาธิการหม่า ท่านเคยรับปากไว้อย่างดี แล้วอีกไม่กี่ปีผมก็จะเกษียณแล้ว ถ้าตอนนี้ยังเลื่อนขั้นไม่ได้ เกรงว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสแล้ว เพราะงั้น ผมอยากให้เลขาธิการหม่าช่วยอีกครั้ง ดึงน้องชายขึ้นมาหน่อย ได้ไหม?"
หม่ากั๋วเหลียงที่อยู่อีกฝ่ายเงียบไป ข่าวที่เกาหลานถูกข่มขืน ไม่มีทางที่จะแพร่ออกนอกอำเภอเกาซานได้ มิเช่นนั้นเขาจะจบเห่แน่นอน ตอนนี้ต้องทำให้หลิวอี้สยงอยู่ใต้อำนาจไว้ก่อน
"หลิวเหรอ เรื่องนี้ต้องให้เวลาฉันอีกหน่อย ช่วงนี้แกก็รู้ ฝ่ายบนจับตาดูแน่นเกินไป แกวางใจได้ ฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้ แกอยู่กับฉันมาหลายปี เราสนิทกันแค่ไหนแกก็รู้ ที่อำเภอเกาซาน ตราบใดที่ฉันหม่ากั๋วเหลียงยังเป็นเลขาธิการอยู่ ฉันจะต้องหาทางแก้ปัญหาตำแหน่งใหญ่ของแกให้ได้ ยังไง?"
หลิวอี้สยงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่ายังไง ในใจของหม่ากั๋วเหลียงเขาก็ยังมีน้ำหนักอยู่
เห็นหลิวอี้สยงไม่พูด หม่ากั๋วเหลียงถึงได้โล่งใจเล็กน้อย
"หลิวเหรอ ตอนนี้มีเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่งที่ต้องให้แกไปทำ"
"เชิญพูดเลยเลขาธิการหม่า" หลิวอี้สยงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"นายอำเภอตำรวจคนใหม่จะมาถึงเร็ว ๆ นี้ แกต้องคิดหาวิธีจัดการเขาออกไป และที่ดีที่สุด ให้เขารีบ ๆ หายไปให้พ้น"
"วางใจได้เลยเลขาธิการหม่า ผมรับรองว่าเขาอยู่ที่อำเภอเกาซานได้ไม่ถึงเดือนก็ต้องรีบหนีไปเอง" หลิวอี้สยงพูดอย่างมั่นใจ นายอำเภอตำรวจที่ถูกส่งลงมาคนหนึ่ง ยังไงก็เคยจัดการมาแล้ว แม้แต่นายอำเภอก็ยังจัดการได้เลย นึกถึงท่าทางเย็นชาของเกาหลานแล้วไม่ได้จับมาดื่มด่ำความงาม ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
"อย่าเพิ่งพูดเต็มปาก ครั้งนี้คนที่มาน่าจะไม่ใช่แค่ย้ายมาจากที่อื่น ได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นทหารปลดประจำการ และยังเป็นหน่วยรบพิเศษอีกด้วย"
"ทหารปลดประจำการจากหน่วยรบพิเศษ? ดีกว่าอีก เห็น ๆ อยู่คนหนึ่ง ไม่มีประสบการณ์การเมืองท้องถิ่น ตอนนั้นจะจัดการเขาก็แค่เรื่องง่าย ๆ"
"อีกฝ่ายอายุไม่ถึงสามสิบ ปลดประจำการจากตำแหน่งระดับหัวหน้ากอง เป็นสารวัตรระดับหนึ่ง"
"อะไรนะ?" หลิวอี้สยงตกใจ ร้องออกมาด้วยความตกใจ: "สารวัตรระดับหนึ่ง? เป็นไปได้ยังไง?"
"ไม่ผิดแน่ รัฐมนตรีช่วยอู๋แห่งองค์กรเมืองเพิ่งโทรหาฉัน เป็นจริงสารวัตรระดับหนึ่ง และได้ยินว่าในกองทัพมียศพันเอก"
"อะไรนะ?" หลิวอี้สยงตกใจจนแทบทำโทรศัพท์หล่นมือ พันเอก เป็นไปได้ยังไง? ระดับหัวหน้ากอง โดยทั่วไปไม่ใช่พันโทหรือ? สารวัตรระดับหนึ่ง? เขาหลิวอี้สยงเป็นแค่สารวัตรระดับสาม สารวัตรระดับหนึ่ง สามารถเป็นนายอำเภอตำรวจเมืองได้โดยตรง ให้ตายเถอะ นี่มันมีสายอะไรกันแน่?
"เพราะงั้น ครั้งนี้คนที่ฝ่ายบนส่งมาน่าจะไม่ธรรมดา แกต้องหาทางจัดการเขาออกไป" หม่ากั๋วเหลียงรู้สึกหงุดหงิด ตำแหน่งนายอำเภอตำรวจว่างมาตลอด ให้หลิวอี้สยงรักษาการณ์มาโดยตลอด ไม่คิดว่าไม่รอนายอำเภอคนใหม่ กลับได้นายอำเภอตำรวจยศพันเอกมา ให้ตายเถอะ นี่มันน่ากลัวจริง ๆ!
"วางใจได้ ไม่ว่าใครก็ตาม มาถึงอำเภอเกาซานแล้ว ต้องให้เขารู้จักที่นี่ การพนัน ยาเสพติด โสเภณี อย่างไหนก็ให้เขารับมือแทบไม่ไหว"
"ฝ่ายบนบอกว่า อีกฝ่ายเป็นผู้หญิง"
"อะไรนะ เป็นผู้หญิง?" หลิวอี้สยงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะลั่นในโทรศัพท์: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ... ฮ่า ๆ ๆ ๆ ... เลขาธิการหม่า ผู้หญิงดี ผู้หญิงดี ถ้านายอำเภอตำรวจคนหนึ่งมาถึงที่ทำงาน ไม่ได้มาเข้ารับตำแหน่ง แต่มาเป็นโสเภณี คุณว่า นี่จะไม่ใช่ข่าวที่ดังที่สุดในประวัติศาสตร์ของอำเภอเราหรือไง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ..."