เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน ชายกลางคนรีบคว้ามารับ "ฮัลโหล ว่าไงนะ"
"มะ... มาเลขาฯ ผลชันสูตรศพออกแล้ว บอกว่า... บอกว่า..." ปลายสายอ้ำอึ้งอยู่นาน ไม่กล้าพูดผลที่ออกมาเสียที ก็แหงล่ะ นั่นมันนายอำเภอชัด ๆ เป็นขุนนางพ่อเมืองที่เบื้องบนแต่งตั้งมาเลยนะ
"บอกมา คุณหลิว เป็นบ้าอะไร ก็แค่นายอำเภอตายไปคนเดียว บ้านเราตายกันไม่ได้หรือไง" ชายกลางคนตวาดลั่น ปลายสายถึงกับสะดุ้ง รีบโพล่งออกมา "เธอถูกข่มขืนก่อนตายครับ"
"หมายความว่าไง" ชายกลางคนนึกไม่ถึง
"ก็ตรงตามนั้นแหละครับ"
"หา" สมองชายกลางคนอื้ออึงไปหมด รีบถามต่อ "หมายความว่าไง นึกว่าเธออยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ"
"ก็ใช่ครับ แต่เมื่อคืนวานนี้ สงสัยลูกน้องหวังต้าหลงจะเกิดอารมณ์ เลยลงมือกับนายอำเภอเกาสักหน่อย"
"ว่าไงนะ" ชายกลางคนหน้าเปลี่ยนสีไปในพริบตา มือสั่นจนโทรศัพท์แทบจะหลุด หัวใจเต้นตึกตัก ความโกรธแค้นเอ่อล้นในอก "ไอ้สัตว์ หวังต้าหลงทำบ้าอะไรลงไป นั่นมันนายอำเภอเชียวนะ ไอ้สมองหมา จะเอาชีวิตฉันหรือไง แกไม่รู้เหรอว่านั่นคือผู้นำสูงสุดของอำเภอ" นั่นมันข้าราชการตัวจริงเสียงจริง แถมยังเป็นคำสั่งมาจากในเมือง จะเก็บให้ตายยังพอว่า แต่นี่กล้าดียังไงมาล่วงเกินนายอำเภอ แถมยังในหอพักของเธออีก
ชายกลางคนรู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เรื่องใหญ่ เรื่องใหญ่แน่ ไม่ได้ เรื่องนี้เบื้องบนรู้ไม่ได้เด็ดขาด และต้องไม่ให้ใครสืบสาวออกมา ไม่งั้นตัวเองมีเก้าชีวิตก็ไม่รอด ล้อเล่นหรือไง นั่นมันนายอำเภอทั้งคน
"คุณรีบให้คนเอาศพไปเผาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า ปิดปากหมอชันสูตรด้วย ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องปิดปากหมอให้อยู่หมัด ได้ยินไหม"
"ได้... ได้ยินครับ"
"เร็วเข้า จัดการเผาศพ รีบไป"
"แต่ว่า..." ขนาดชันสูตรศพยังไม่เสร็จ จะเอาไปเผาเลยเหรอ นี่มันผิดขั้นตอนชัด ๆ ถ้าเบื้องบนสืบสวนลงมา ตนเองต้องโดนลงโทษทางวินัยแน่ แถมถ้ามีคนขุดลึกลงไปอีก เรื่องมันเปราะบางเกินกว่าจะถูกตรวจสอบได้
"ไม่มีแต่ว่า เดี๋ยวนี้ ทันที เอาไปเผาซะ รีบ" หัวใจชายกลางคนแทบกระเด็นออกมานอกอก พูดจบก็กดวางอย่างรวดเร็ว
นึกถึงเรื่องเมื่อกี้แล้วเขาโมโหจนแทบระเบิด ควักโทรศัพท์กดอีกเบอร์ทันที "ฮัลโหล หวังต้าหลงหรือเปล่า"
"พี่หม่า อ้อ ผมเอง ว่าไงครับ จัดการเรียบร้อยเลย ถูกใจไหม"
ถูกใจแม่งสิ เธอไม่รู้เหรอว่านั่นเป็นนายอำเภอ เป็นข้าราชการของชาติแท้ ๆ ไอ้ชิบหาย เธอกล้าดียังไงให้ลูกน้องเธอไปทำมามัน นี่เธอจะผลักผมให้ตกเหวชัด ๆ นะ หวังต้าหลง เธอกินขี้โตมาจนโง่หรือไง หา ไอ้สัตว์ ผมหลงผิดได้ยังไงถึงรู้จักหมูโง่แบบเธอ
พี่หม่า เธอว่าไงนะ มีคนทำผู้หญิงคนนั้นหรือ หวังต้าหลงใจหายวาบ
“หวังต้าหลง ไม่ว่าแกจะคิดอะไรอยู่ การแก้แค้นบ้า ๆ ของแก จะทำให้พวกเราพินาศกันหมด แกก็รู้ นี่ยังไงซะก็คือผู้บริหารสูงสุดของอำเภอ เป็นข้าราชการ จะหาคนมาแตะต้องเธอ แกมัน... ฉัน...” ชายกลางคนกัดฟันกรอด นั่นคือคนที่เบื้องบนส่งมา ตายไปก็แล้วไป แต่ถ้าเบื้องบนรู้ว่า นายอำเภอที่อายุยังน้อยคนนี้ถูกข่มขืนก่อนตาย อาชีพของเขาก็สิ้นสุดกันพอดี แถมเบื้องบนไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ คราวนี้ เล่นกันใหญ่แล้วจริง ๆ
หวังต้าหลงเองก็ตกใจไม่น้อย เสียงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "พี่หม่า เชื่อผมเถอะ เรื่องนี้ผมไม่ได้เป็นคนสั่ง"
ฉันไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน เอาคนที่แตะต้องเกาหลานในคืนวันนั้น ให้หายไปซะ ทำให้พวกมันหายไป เร็ว เข้าใจไหม" ชายกลางคนตะโกนลั่น รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะหลุดออกมาทางปาก แม่งเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ลักษณะคดีก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย ข่มขืนนายอำเภอ แม่ง นี่ก็เป็นข้าราชการด้วยกันแท้ ๆ แม่ง เขาช่าง...
ชายกลางคนจับต้นชนปลายไม่ถูกไปหมด
"พี่หม่า วางใจได้เลย เดี๋ยวผมส่งคนไปจัดการทันที วางใจเถอะ ไม่ทำให้พี่ผิดหวังแน่"
หวังต้าหลง แกพูดแล้วต้องทำให้ได้ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ และอีกอย่าง ฉันขอบอกไว้เลยนะ เกาหลานตายแล้ว เบื้องบนต้องส่งคนมาสืบแน่ ช่วงนี้พวกแกซื่อ ๆ หน่อย
"ครับพี่หม่า วางใจ"
อีกฝ่ายยังอยากจะพูดอะไรต่อ ชายกลางคนก็กดวางไปเสียก่อน ไม่มีอารมณ์จะคุยต่อแม้แต่นิดเดียว
เขาปาโทรศัพท์ทิ้งลงโซฟา หยิบบุหรี่กับไฟแช็กขึ้นมา แต่จุดเท่าไหร่ก็ไม่ติด มือไม้สั่นไปหมด จุดอยู่หลายหนก็ไม่สำเร็จ โมโหจนโยนบุหรี่และไฟแช็กทิ้งทั้งหมด สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ คราวนี้ เลยเถิดกันไปใหญ่แล้วจริง ๆ แม่ง ไอ้หมูหวังต้าหลง นี่มันจะเล่นงานฉันให้ตายชัด ๆ
ที่ห้องทำงานของแพทย์นิติเวช กองกำกับการตำรวจภูธรอำเภอเกาซาน หลู่ซิ่วเจวียนรู้สึกมึนงงไปทั้งหัว นายอำเภอหญิงถูกล่วงละเมิดทางเพศก่อนตาย แถมไม่ใช่แค่คนเดียว นี่... นี่... ใครมันกล้าบังอาจถึงเพียงนี้
เธอรู้สึกหัวใจตัวเองแทบจะโดดออกมา เมื่อกี้เธอไม่ควรบอกข่าวกับรองผู้กำกับการหลิวเลยใช่ไหม ผู้กำกับการเกาเป็นคนดี มาตายอย่างไม่เป็นท่าอยู่ในหอพัก ตอนนี้ยังตรวจเจออีกว่าถูกข่มขืนมาก่อน จะทำยังไงดี เขียนรายงานยังไง
ไม่ เธอเป็นหมอชันสูตร จะปล่อยให้ผู้กำกับการเกาตายฟรี ๆ ไม่ได้ เธอรีบพิมพ์ข้อความในคอมพ์สองสามบรรทัด ปริ๊นต์ออกมา แล้วพับรายงานใส่ซองจดหมายที่ใช้ประจำ
พับเก็บเสร็จเรียบร้อย ตำรวจสามนายก็เดินเข้ามา "หมอหลู่ เป็นยังไงบ้าง เสร็จหรือยัง" คนที่เดินนำเข้ามาก็คือหลิวอี้สยง รองผู้กำกับการตำรวจภูธรอำเภอเกาซาน
"เสร็จแล้วค่ะ ไม่พบอะไรพิเศษอีก ถ้าจะผ่าชันสูตรศพ คงต้องขออนุญาตจากญาติก่อนนะคะ อยากให้ผ่าหรือเปล่าคะ"
"ผ่าเหรอ คงไม่ต้องหรอก คดีมันชัดเจนมากแล้ว เป็นคดีชิงทรัพย์ในเคหสถาน เรากำลังตามจับคนร้ายอยู่ เอาล่ะ ส่งศพมาให้เราเถอะ คุณไม่ต้องจัดการอะไรแล้ว"
"หา" หลู่ซิ่วเจวียนตกใจ มองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ เห็นตำรวจสองนายเดินไปจัดแจงห่อศพ เธอรู้สึกว่ามีพิรุธ
"รองผู้กำกับการหลิว ศพจะเอาไปไหนตามอำเภอใจไม่ได้นะคะ นี่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ แถมตามขั้นตอน..." หลู่ซิ่วเจวียนกำลังจะห้าม หลิวอี้สยงก็จ้องหน้าเธอด้วยสายตาเย็นชา หลู่ซิ่วเจวียนใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา คำพูดที่จะโพล่งออกไปถูกกลืนกลับลงคอทันที
"รายงานชันสูตรศพล่ะ" หลิวอี้สยงมองหลู่ซิ่วเจวียน หล่อนสะดุ้ง รีบตอบไปว่า "เวลากระชั้นชิดเกินไป ยังไม่ได้เขียนเลยค่ะ"
เห็นตำรวจสองนายหิ้วถุงศพออกไปจากห้องนิติเวช หัวใจหลู่ซิ่วเจวียนก็เต้นระรัวไม่หยุด หลิวอี้สยงจะทำอะไรกันแน่ สายตาเขาจ้องเธอราวกับนกอินทรี สีหน้าเหี้ยมเกรียม เสียงของเขาค่อย ๆ ดังขึ้น...