เพียงแต่พลังดวงดาราของหวังเชี่ยนในตอนนี้อ่อนจางยิ่งนัก ประดุจเด็กที่เพิ่งตื่นรู้พลังดวงดารา ระดับพลังเก่าแก่ทั้งหลายไร้ซึ่งร่องรอยหลงเหลือ
แม้จะเป็นเช่นนี้ สำหรับหวังเชี่ยนแล้ว ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็สามารถเริ่มฝึกฝนใหม่ได้อย่างช้า ๆ ไม่เป็นคนไร้ค่าอีกต่อไป
“ดีมาก สำเร็จแล้ว!”
เมื่อเห็นมารดาฟื้นฟูสุขภาพกลับมาดังเดิม หลินหรานก็อดรนทนไม่ไหวตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
แต่หลินหรานก็สังเกตเห็นสภาพของปีศาจเถาดาราในขณะนี้ หดเล็กลงไปพอสมควรจริง ๆ จึงหันไปถามมังกรบรรพกาลจื่อหวงว่า “ปีศาจเถาดาราจะเป็นอะไรไปหรือไม่?”
“ไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่พลังปฐมภูมิสูญสิ้นไปส่วนหนึ่ง นอนหลับสองสามวันก็ฟื้นฟูได้ เจ้าดูสิ ตอนนี้มันกำลังคลานไปหาปู่ของเจ้าอยู่เลย” มังกรบรรพกาลจื่อหวงหัวเราะกล่าว
“เช่นนั้นข้าก็หมดห่วงแล้ว ปีศาจเถาดารานี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ” หลินหรานพูดด้วยความตื่นเต้น
เป็นดังที่มังกรบรรพกาลจื่อหวงกล่าว ปีศาจเถาดาราหลังจากรักษาหวังเชี่ยนหายดีแล้ว เริ่มคิดจะกลับไปเกาะบนไข่มุกมังกรอีกครั้ง แต่ก็สังเกตเห็นว่าร่างกายของหวังอี้มีอาการผิดปกติอยู่บ้าง จึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วคลานไปทางหวังอี้
เมื่อเห็นว่าหวังเชี่ยนฟื้นคืนสำเร็จ ปู่ของหลินหรานตื่นเต้นยิ่งนัก ปล่อยให้ปีศาจเถาดาราคลานขึ้นไปบนร่างกายของตน
ต่างจากหวังเชี่ยนก่อนหน้านี้ เมื่อปีศาจเถาดาราคลานขึ้นไปที่อกของหวังอี้ ก็แผ่แสงสีเขียวออกมา ปกคลุมร่างกายของหวังอี้ไว้ หวังอี้ก็หมดสติลงในเวลานี้เช่นกัน