“มีธุระด่วนจริงๆ ครับ พอเสร็จช่วงนี้แล้วผมจะกลับมา ถึงตอนนั้นจะไม่ไปไหนอีกแล้ว”
ช่วงเวลาต่อจากนี้ หลินหรานไม่เพียงต้องไปยังอาณาจักรลับภาคใต้เท่านั้น อาณาจักรลับในภูมิภาคอื่นๆ ก็ต้องไปอีก อีกทั้งยังต้องเข้าไปในอาณาจักรลับขั้นสูงสุดอีกด้วย จึงแทบไม่มีเวลากลับมาอีก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องบอกลาครอบครัวล่วงหน้า เพื่อไม่ให้พวกเขากังวล
“เจ้าจะเข้าไปในอาณาจักรลับขั้นสูงสุดหรือ?”
หวังอี้ ผู้เป็นตาของหลินหราน ถอนหายใจอย่างหนักหน่วงแล้วเอ่ยขึ้น
“ท่านตา ท่านรู้ได้อย่างไร!”
หลินหรานได้ยินก็ตกใจทันที เพราะคนที่รู้เรื่องอาณาจักรลับขั้นสูงสุดมีน้อยนัก ถึงขนาดที่รางวัลแชมป์ศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ยังไม่ได้ประกาศออกมาอย่างชัดเจน แล้วท่านตารู้ได้เล่า
“หรานเอ๋ย ท่านตาเจ้าเมื่อวัยเยาว์ก็เป็นอัจฉริยะที่โด่งดังไปทั่วเมืองเสวียนจง หากไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน ตอนนี้คงเป็นจ้าวเก้าดาวไปแล้ว เมื่อถึงระดับนั้นย่อมได้รู้เรื่องที่คนทั่วไปไม่อาจรู้ได้” หวังหลินจือ ผู้เป็นลุงของหลินหรานอธิบาย
“เป็นเช่นนี้เอง”
หลินหรานพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “รางวัลแชมป์ศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์รอบนี้ ก็คือสิทธิ์เข้าไปในอาณาจักรลับขั้นสูงสุด ข้าอยากไปก้าวสู่จุดนั้น ดังนั้นก่อนที่อาณาจักรลับจะเปิด ข้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม”
เมื่อท่านตาและทุกคนรู้แล้วว่าตนจะทำอะไรต่อไป หลินหรานก็ไม่คิดปิดบังอีก พูดออกมาตรงๆ
“เฮ้อ อาณาจักรลับจื่อจุน...”