“รอยแยกสีดำนั่นถูกเปิดขึ้นด้วยพลังวิเศษของสัตว์อสูรยุคโบราณผู้ยิ่งใหญ่ ดังนั้นปราสาทดำนั้นคงจะเป็นศาลมารดำก็เป็นได้ ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในมิติพิเศษแห่งนี้ ไม่น่าแปลกที่หลายหมื่นปีมานี้ไม่มีใครค้นพบเลย”
“ครั้งนี้มันจงใจเปิดเผยตัวต่อหน้าพวกเขา ข้าคะเนว่าน่าจะเป็นกับดัก ส่วนศาลมารดำที่อยู่ข้างในน่าจะเป็นเพียงภาพลวงตา เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ไร้ค่า ภาพลวงตาแห่งนี้จึงล่มสลายไป”
“เสียดาย ถ้าตอนนั้นข้าอยู่ที่นั่นด้วย ย่อมต้องค้นพบอะไรบ้างแน่ ๆ ว่าแล้วอาจจะได้รู้ด้วยว่าศาลมารดำที่แท้จริงของเมืองหลินไห่นั้นซ่อนอยู่ ณ ที่ใด”
จักรพรรดินาคมังกรหลวงจื่อหวงเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
“โธ่ ดูท่าจอมมารผู้นี้จะเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าที่พวกเราคิดเสียอีก ถึงกับจงใจเปิดเผยภาพลวงตาขึ้นเพื่อล่อเหล่าผู้แข็งแกร่งของเมืองหลินไห่เข้าไป จะได้กวาดล้างในคราเดียว โชคดีที่เมืองหลินไห่แจ้งเตือนเหล่าฝีมือชั้นเลิศจากเมืองอื่นได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นก็คงจบสิ้นกันแน่นอน”
“แต่ก็แปลกจริง ๆ นะ ที่มีโอกาสดีเช่นนี้ แต่ผู้เป็นประมุขศาลผู้นั้นกลับไม่ยอมปรากฏตัวเสียที ครั้งก่อน ๆ ที่เมืองอื่นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน”
“ไม่รู้พวกจอมมารเหล่านั้นกำลังคิดแผนอะไรอยู่” หลินหรานเอ่ยออกมาอย่างสับสน
ไม่ว่าจะเป็นคราแรกที่จอมมารปิดล้อมเมืองอวิ๋นเหอ หรือต่อมาจอมมารแห่งเมืองเย่ากวงก่อคลื่นสัตว์ แล้วก็ครานี้จอมมารแห่งเมืองหลินไห่วางกับดัก ประมุขสาขาเหล่านั้นไม่มีสักคนที่ปรากฏตัว มีเพียงครั้งเดียวที่เมืองเสวียนจง แต่ก็ปรากฏเพียงอุ้งเลือดเท่านั้น ส่วนอย่างอื่นก็ไม่มีใครล่วงรู้