“มีคนมาด้วยหรือ?”
ชายผมเทาผู้นำหน้าขมวดคิ้วทันทีที่เห็นหลินหรานปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน
แต่เพื่อบังหน้าปิดบังตัวตน เขากลับคลายแววตาลงทันที ยิ้มบาง ๆ ให้หลินหรานแล้วเอ่ยว่า “ชายหนุ่ม เราคือคณะสำรวจ เมื่อวานซืนบังเอิญทำของชิ้นหนึ่งหล่นหายแถวนี้ จึงได้มาตามหา”
“พวกเรามีคนพอแล้ว ไม่ต้องการความช่วยเหลือ ที่นี่ก็อันตรายไม่ใช่เล่น รีบกลับไปเมืองซะดีกว่า”
ชายผมเทาเห็นว่าหลินหรานอายุยังน้อยจึงไม่ได้สงสัยมาก แถมยังขี้เกียจจะตรวจสอบความแข็งแกร่งของพลังดวงดาราของอีกฝ่าย จึงแต่งเรื่องปดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
“อ๋อ งั้นน้องไปก่อนนะ”
หลินหรานพยักหน้ารับอย่างแกล้งทำ แล้วเดินผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไป มุ่งหน้าต่อไปข้างหน้า
เมื่อเหลือเพียงแผ่นหลังของหลินหราน ลูกน้องทั้งหลายก็โอบล้อมชายผมเทาทันที แล้วกระซิบถาม “ประมุข จะไว้ใจให้เจ้าหนูนี่ไปพูดเล่นที่ไหน?”
“ใช่แล้ว โผล่มาแปลก ๆ โดยไม่มีสัญญาณ ช่างน่าขนลุกเหลือเกิน ถ้ามันกลับไปพูดจาโครงครางจนเรียกกองทัพมา จะยุ่งยากใหญ่หรือ!”
“ข้าว่าไม่ทำไม่ได้เสียแล้ว ฆ่าทิ้งเสียตอนนี้เลย!”
ดวงตาของลูกน้องทั้งหลายล้วนแช่มชื่นไปด้วยเจตคติสังหาร
“แค่เจ้าหนูสิบเจ็ดแปดขวบ ข้าว่ามันคงมาจับสัตว์อสูรในภูเขาลูกนี้ ต่อให้มันจะไปแล้ว ก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะ”
“เสียเวลากับมันทำไม รีบหาของวิเศษที่หายไปให้ข้าเดี๋ยวนี้!”