“โหดร้ายยิ่งกว่าใคร! ข้าจะต้องแก้แค้นพวกมันให้จงได้!”
เมื่อได้ยินเรื่องราวของตระกูลจ้าว เมิ่งจื้อซานก็พูดออกมาด้วยสีหน้าเดือดดาล
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลจ้าวผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน บิดาของนางคงไม่เจอเรื่องราว และย่อมไม่ถึงกับกลายเป็นอย่างที่เห็นในทุกวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรเมิ่งจื้อซานก็กลืนความแค้นนี้ลงไปไม่ได้
“อย่าเพิ่งลงมือโดยพระเดือด ในตระกูลจ้าวมีผู้หนึ่งที่ระดับพลังแกร่งยิ่ง ถึงขั้นจอมสูงสุดแห่งเก้าดาวแล้ว ถ้าบุกไปแก้แค้นโดยไม่ไตร่ตรอง ย่อมเกิดเหตุไม่คาดฝันแน่นอน”
“อีกทั้งหลังตระกูลจ้าวเปิดเผยตัวตนออกมา ทั้งตระกูลย่อมอพยพออกจากเมืองหลินไห่ไปแล้ว หาแกะรอยแทบไม่พบ ตอนนี้จึงมีแต่ระงับใจเอาไว้ก่อน แล้วค่อยฟื้นฟูกำลังช้า ๆ”
แม้เหมิงหลิงฮั่นจะไม่ยอมรับในใจก็จริง แต่ความจริงก็ตรงหน้า ณ บัดนี้แก้แค้นได้ไม่เลย มีแต่อดทนรอวันเท่านั้น
“จริงตามท่านว่าจริง ตระกูลจ้าวแท้ ๆ ก็คือมนุษย์มาร และในตระกูลยังมีมนุษย์มารผู้แข็งแกร่งอยู่ด้วย ตามปกติแล้วพลังมารแบบนั้นย่อมปิดบังไว้ไม่ได้ แต่พวกมันกลับซ่อนเร้นได้โดยไม่ถูกตรวจพบเลยสักครั้ง ข้าคิดว่าแน่นอนว่าต้องใช้วิธีการพิเศษบางอย่างในการบังพลังมารนี้”
“ถ้าพลังมารมีวิธีบังซ่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ทั่วทั้งดาวทะเลครามคงไม่มีแค่ตระกูลจ้าวเดียวอย่างแน่นอน”
หลินหรานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
ในขณะเดียวกัน ชนเผ่าตระกูลเหมิงทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นก็มีสีหน้าหนักอึ้งไปด้วยกัน