“แต่ข้ายังต้องเตือนเจ้าไว้สักประการ วิชาเช่นนี้ที่ใช้งานคล้ายม่านพลังป้องกัน ย่อมมีขีดจำกัดของมัน หากใช้ในสถานการณ์ปกติก็คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แต่ถ้าถูกสัตว์อสูรที่ทรงพลังรุนแรงโจมตี พอพลังโจมตีทะลุขีดจำกัดลงไป ม่านพลังนั้นจะแตกสลาย”
“เมื่อถึงเวลานั้น พิษก็จะแทรกซึมเข้าสู่ร่างทันที แม้เจ้าจะมีคัมภีร์พิษเงาปีศาจติดตัว ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าการโจมตีสายพิษจะไม่มีผลต่อเจ้า ชีวิตของเจ้าก็ยังคงเปี่ยมอันตรายอยู่ดี”
น้ำเสียงของหลินหรานกลับเอื่อยเฉื่อยลงอย่างเป็นจริงจัง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
ท้ายที่สุดแล้วคัมภีร์พิษเงาปีศาจเป็นเพียงวิชาควบคุมพลังงานสายพิษ มิใช่การมีภูมิคุ้มกันพลังสายพิษได้อย่างสมบูรณ์ ดุจหลินหรานในเวลานี้ ที่พึ่งพากายสายฟ้าเจ็ดผู้ศักดิ์สิทธิ์สามารถปลดปล่อยพลังสายฟ้าอันรุนแรงยิ่ง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพลังสายฟ้าทั้งปวงจะไร้ผลต่อเขา หากควรบาดเจ็บก็ยังคงบาดเจ็บ
“อือ ข้าเข้าใจ เหตุนี้ข้าจึงมาหาเจ้าโดยเฉพาะ” เมิ่งจื้อซานพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ย
“คงจะใกล้ถึงแล้ว เราต้องรีบเตรียมตัวเสียที”
เมื่อมองเห็นเกาะเล็ก ๆ เบื้องหน้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อากาศรอบด้านก็ค่อย ๆ ขุ่นมัวลง หลินหรานและเมิ่งจื้อซานจึงรีบเริ่มเตรียมพร้อมก่อนขึ้นเกาะทันที
......
เวลาผ่านไปราว 10 นาที เรือโดยสารก็จอดเทียบริมเกาะเล็ก ม่านแสงกันภัยของเมิ่งจื้อซานยังคงทำงานอยู่ตลอด คลุมทั้งนางและหลินหรานไว้ภายใน เพื่อเตรียมขึ้นเกาะ
“ท่านอาหวัง ที่นี่อันตรายยิ่งนัก หลังพวกเราเข้าไปแล้ว ท่านรีบกลับเถิด พอทุกอย่างจบสิ้น ข้าจะใช้อุปกรณ์สื่อสารบอกท่าน ตอนนั้นค่อยเสด็จมารับ”