“หนูหลินนี่ ไม่ได้ตกใจจนหัวปั่นหรือไร เดี๋ยวพี่ลุงจะตกใจตายฟรี ๆ นะ”
เห็นหลินหรานยังไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบสักที ราวกับเข้าสมาธิจนหลับไป พี่ลุงก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“เอฮืม พี่ลุง ผมไม่เป็นไรหรอก แค่กำลังคิดอะไรบางอย่าง” หลินหรานได้สติ ไอเบา ๆ สองครั้ง แล้วกล่าว
“ก็ดีแล้วล่ะ แทบหัวใจวาย” พี่ลุงถอนหายใจยาว กล่าว
“แต่ผมยังสงสัยอย่างหนึ่งนะ ตอนแรกน่ะ ใครกันแน่ที่เป็นคนบอกเล่าข่าวว่าในห้วงลึกของทะเลชิงหลิงมีซากปรักหักพังและสมบัติล้ำค่า ถ้าไม่มีข่าวลือนี้ขึ้นมา คงไม่มีคนตายมากมายขนาดนี้ ช่างเป็นข่าวที่ฆ่าคนโดยแท้จริง” หลินหรานถามด้วยความฉงนใจอย่างยิ่ง
มิได้เป็นเพราะคิดว่าเรื่องนี้เป็นเท็จ หากแต่หลินหรานเข้าใจดีว่า ข่าวลือนี้เป็นความจริง!
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลินหรานฉงนก็คือ หากห้วงลึกของทะเลชิงหลิงอันตรายเช่นนี้จริง ใครเล่าจะฝ่าด่านอาณาเขตของสัตว์อสูรตนนั้นเข้าไปจนถึงซากปรักหักพัง และยังพบสมบัติล้ำค่าอีกได้
ชัดเจนอยู่แล้ว ต้องมีผู้ใดบุกผ่านอาณาเขตของสัตว์อสูรตนนั้น เข้าสู่ภายในซากปรักหักพังโดยตรง มิฉะนั้นจะอธิบายได้เช่นไรไม่ได้เลย
“เรื่องนั้นก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คนที่แพร่ข่าวนี้ออกมา ไม่สิ ควรเรียกว่าข่าวปลอม ช่างเป็นคนที่ควรตายอย่างยิ่ง ถ้าไม่มีข่าวปลอมนี้ คงไม่มีคนตายมากมายขนาดนี้ น่าเสียดายที่สุดท้ายรัฐบาลก็ตามหาตัวคนแพร่ข่าวปลอมไม่เจอ ถ้าเจอจริง ๆ สมควรโดนแหวกเนื้อพันชิ้นจริง ๆ”