ตั้งแต่ที่หลินหรานตอบตกลงที่จะเดินทางมายังเกาะเล็กแห่งนี้ โดยแท้แล้วเขาก็เตรียมตัวรับมือเช่นนี้มานานแล้ว นั่นคือการไม่ใช้สัตว์อสูร เพราะสภาพแวดล้อมที่นี่ช่างโหดร้ายเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ใช่พิษธรรมดา หากแต่เป็นพิษร้ายแรงที่หลงเหลือจากการสิ้นชีพของสัตว์อสูรขั้นกึ่งสัตว์เทพ
กระทั่งยังปนเปื้อนไปด้วยความหวงแหนสุดท้ายและความแค้นฝังลึก ทำให้กลุ่มพิษไม่เคยกระจายหายตลอดปี เพราะเหตุนี้การอัญเชิญสัตว์อสูรออกมาที่นี่ แม้จะทำได้ก็จริง แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาน พลังรบของสัตว์อสูรย่อมลดฮวบลงอย่างมาก มิเทียบกับที่หลินหรานพึ่งพาผนึกวิญญาณ และวิชาลับโบราณระดับจักรพรรดิสูงสุดอื่น ๆ เพื่อเข้ารบ
หากแต่ขณะนี้หลินหรานยังยืนยันไม่ได้ในเรื่องหนึ่ง นั่นคือหลังจากที่ตนออกจากกำแพงแสงกันภัยแล้ว จะสามารถอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ได้นานเพียงใด เพราะสภาพที่แน่นไปด้วยกลุ่มพิษเช่นนี้ หลินหรานก็ยังไม่เคยทดลอง ย่อมไม่อาจระบุได้เลย
"เฮอะเฮอะ จริง ๆ แล้วแม้เจ้าออกจากกำแพงแสงกันภัยนี้ กลุ่มพิษบนเกาะเล็กแห่งนี้ก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก"
เสียงของบรรพชนมังกรม่วงดังขึ้นในจิตสำนึกของหลินหรานฉับพลัน
"โอ้? เจ้าพูดจริงหรือ" หลินหรานเมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที
"แน่นอนอยู่แล้ว ก่อนอื่น สภาพร่างของเจ้าเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างสิ้นเชิง มีร่างสวรรค์ฟ้าผ่าเจ็ดสายคุ้มภัยอยู่ ทั้งยังเป็นผู้ครอบครองเฉียนหยวนอวี่เฟิงซู่ ซึ่งสามารถก่อตัวเป็นเยื่อแสงสีครามปกป้องเจ้าได้ เยื่อแสงสีครามนี้นอกจากจะต้านทานการโจมตีสายลมได้แล้ว ยังสามารถก่อกำเนิดสายลมขึ้นได้อย่างไม่รู้จบ"