“......”
นกฟีนิกซ์คริสตัลสีรุ้งเงินได้ยินถ้อยคำของหลินหรานดังนั้น ก็อึ้งงันไปชั่วขณะ
“ไม่เป็นไร แม้จะถูกผนึกระดับพลังส่วนหนึ่งไว้ แต่มันก็ยังเป็นสัตว์อสูรระดับเทพเซียนอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นสัตว์อสูรของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนอีก จะมีอารมณ์โกรธสักหน่อยก็ถือว่าปกติ ถ้ามันออกมาจริง เจ้าก็เข้าไปสั่งสอนมันให้สาแก่ใจก็แล้วกัน”
หลินหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม
“ฮึ่ม! ที่เจ้าว่ามา จะว่าไปก็เป็นไปได้ไม่น้อย”
นกฟีนิกซ์คริสตัลสีรุ้งเงินหันไปตะโกนใส่ทิศม่านพลังกั้นว่า “เฮ้! เจ้าตัวดีข้างในนั้นฟังให้ดี ข้ารู้ว่าเจ้าได้ยินที่ข้าพูด ข้าให้เวลาสามนาที ออกมาซะเดี๋ยวนี้ ข้ามีเรื่องใหญ่ต้องคุยกับเจ้า”
“จงรีบไปเสีย ที่นี่มิใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาอื้ออึงได้”
สัตว์อสูรระดับเทพเซียนภายในภูเขานั้นไม่แคร์เสียงของนกฟีนิกซ์คริสตัลสีรุ้งเงินเลยสักนิด เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไอ้เวร! เจ้ายังจะทำเป็นไม่สนใจข้าจริง ๆ อีก!”
“วันนี้ข้าจะบดขยี้ม่านพลังกั้นอันไร้ค่าของเจ้าให้แหลกลาญ แล้วเข้าไปสั่งสอนเจ้าให้สะใจ!”
ตอนนี้นกฟีนิกซ์คริสตัลสีรุ้งเงินยืนยันได้เต็มร้อยแล้วว่าเสียงของตนแทรกซึมเข้าไปข้างในได้จริง ดั่งที่หลินหรานว่าไว้ ฝ่ายนั้นแค่ไม่สนใจตนเท่านั้นเอง
“เจ้าก็อย่าโมโหสิ ม่านพลังนี่อาจกั้นสัมผัสจากภายนอกไว้ก็ได้ มันอยู่ข้างในจับสัมผัสของเจ้าไม่ได้ก็ถือว่าปกติ อย่าเพิ่งรีบเลย” หลินหรานรีบเอ่ย
“หยุดพูดเถอะ ข้าตัดสินใจแล้ว”