“เข้าใจผิด? เฮ้ย เจ้าลอบทำลายม่านผนึกปิดมารโดยพระเจ้าครอบครอง แล้วจะหาว่าเข้าใจผิดกันอีกเช่นไร?”
“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าคิดการใหญ่อะไรอยู่ ข้าขอพูดตรง ๆ แม้พลังของพวกเจ้าจะแข็งแกร่งสักเพียงใด ก็ไม่มีวันได้ครอบครองสมบัติศักดิ์สิทธิ์บนยอดเขานี้ได้ แม้วันนี้ข้าจะต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าได้มันมา!”
ลิงกองทองเสวียนเยว่กระหน่ำกระบองทองคำในมือ ตะโกนขึ้นใส่หลินหรานและมังกรฟีนิกซ์ม่วงผู้ลอยอยู่กลางอากาศ
“สมบัติ? ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เข้าใจผิดเต็มประดาจริง ๆ”
หลินหรานได้ยินลิงยักษ์ตัวนี้พูดถึงเรื่องสมบัติ ก็อึ้งงงไปทั้งตัว แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ การที่มังกรฟีนิกซ์ม่วงทำลายม่านผนึกปิดมาร ทำให้ลิงยักษ์ตัวนี้เข้าใจผิดจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะลิงยักษ์ตัวนี้มีปัญญาวิญญาณสูง สังเกตเห็นว่าพลังอาการของมังกรฟีนิกซ์ม่วงทรงพลังยิ่งกว่าคาด จึงชะงักหยุดมือไว้ก่อน มิฉะนั้นคงได้ออกรบกันไปแล้ว
“งั้นข้าก็ขอพูดตรง ๆ บ้าง พวกเราไม่รู้จักสมบัติอะไรทั้งนั้น ข้ารู้เพียงว่าเจ้าคือสัตว์อสูรของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุน มีพลังระดับสัตว์เทพ แต่กลับถูกผนึกระดับพลังไว้ด้วยค่ายกลผนึกมารแห่งวิถีแสง วันนี้พวกเรามาที่นี่เพียงเพื่อยืนยันเรื่องนี้เท่านั้น” หลินหรานรีบอธิบาย
“เอ๋? เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ด้วยวัยของเจ้า จะรู้เช่นนี้ได้ละเอียดเช่นไร”
ลิงกองทองเสวียนเยว่ได้ยินคำของหลินหรานก็ตกตะลึงทันที
“เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว เพราะข้าเป็นผู้อาวุโสรับเชิญจากภายนอกของตระกูลหยุน ปัจจุบันนายตระกูลหยุนเองเป็นผู้บอกข้า”