เมื่อเข้าไปภายในรอยแยกกาลอวกาศแล้ว สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของหลินหรานคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ราบเรียบสงบนิ่ง แทบไม่มีสัตว์อสูรสักตัว
“สองตัวนั้นช่างเลือกสถานที่ได้ถูกใจจริง ๆ เจ้า ที่แห่งนี้เงียบสงบเหลือเกิน ไม่มีผู้ใดมารบกวน”
หลินหรานมองสำรวจรอบด้านแล้วเอ่ย
“ก็ด้วยเหตุที่ที่นี่สงบเสงี่ยม แม้สัตว์อสูรยังแทบไม่ปรากฏ สองตัวนั้นจึงเลือกสถานที่แห่งนี้ไง หากที่นี่มีสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน ย่อมดึงดูดมนุษย์นับหนึ่งให้หลั่งไหลเข้ามา เมื่อนั้นหากถูกตาจับได้โดยบังเอิญ ย่อมก่อเรื่องใหญ่ไม่เล็ก”
“เจ้าลองคิดดูสิ ถ้าหากเมื่อเจ้าก้าวเข้ามาในรอยแยกกาลอวกาศ แล้วจู่ ๆ มีสัตว์อสูรระดับเทพเซียนกระโดดออกมา เจ้าจะทำสีหน้าเช่นไร?” มังกรบรรพชนจื่อหวงยิ้มแล้วถาม
“ย่อมตกใจจนตัวสั่นในทันที และเลือกหนีให้ไวที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังจะทำให้รัฐบาลเอาใจใส่เป็นพิเศษ เมื่อถึงเวลานั้นที่แห่งนี้จะถูกนายทหารและหน่วยตามล่าขุมทรัพย์นับหมื่นล้อมรอบ”
“สองตัวนั้นอาศัยอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ไม่มีผู้ใดรบกวน ก็ถือว่าดีจริง ๆ” หลินหรานตอบ
“ได้แล้ว ได้แล้ว ไม่คุยแล้ว เราเร่งออกไปตามหาสองตัวนั้นเถอะ เจ้านำทางเลย”
หลินหรานในตอนนี้ใจร้อนรนอยากจะได้เห็นสัตว์อสูรระดับเทพเซียนทั้งสองนั้นเป็นที่สุด
“อืม ออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้”
“แต่ว่าสองตัวนั้นไม่ได้อาศัยร่วมกัน แยกกันอยู่โดยสิ้นเชิง หนึ่งในนั้นน่าจะอยู่ในยอดเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งด้านหน้าของทุ่งหญ้า”
มังกรบรรพชนจื่อหวงกล่าวกับหลินหรานผ่านการสัมผัสถึงสัมปชัญญะ