เมื่อมองดูเสืออสูรสองตัวที่สู้กันจนหาผู้ชนะยากชั่วขณะหนึ่ง
เยว่อ้าวอัน อ้าวอัน ก็อดที่จะครุ่นคิดอย่างหนักไม่ได้
รอบนี้สำคัญกับเขามากจริง ๆ หากพ่ายแพ้ ก็ต้องถูกคัดออก
ถ้าแพ้ให้กับตระกูลมู่หรง ตระกูลเฉิน หรือแม้แต่ตระกูลซู เยว่อ้าวอัน อ้าวอันยังรู้สึกดีขึ้นบ้าง
แต่การแพ้ให้กับคนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้คนนี้ เยว่อ้าวอัน อ้าวอันทนไม่ได้เด็ดขาด
“เจ้ามีแค่นี้จริงหรือ?”
“เกราะพลังดวงดาราที่สมบูรณ์ทั้งชุดของเจ้าไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม ทำไมข้ามองดูแล้วมันดูอ่อนแอนัก”
“ถ้าเจ้ายังไม่ลงมือจริง ๆ เสือเงามืดของเจ้าก็คงทนไม่ไหวแล้วนะ”
หลินหรานเห็นท่าทีลังเลของเยวี่ย อ้าวอัน ก็รีบเยาะเย้ยทันที
“เด็กนี่ยังมีวิชาเสริมพลังสุดแกร่งอีกหนึ่งวิชาที่ยังไม่ได้ใช้ หากใช้เมื่อไหร่ เสือเงามืดของข้าคงทนไม่ไหวจริง ๆ”
“ไม่ได้ ต้องฉวยโอกาสตอนที่มันประมาท โจมตีให้ถึงตาย!”
เยว่อ้าวอัน อ้าวอันจ้องหลินหราน ดวงตาแวบหนึ่งประกายวาบ แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า “เกราะพลังดวงดาราจะปลอมได้อย่างไร คนบ้านนอกก็คือคนบ้านนอก”
“ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าก็จะส่งเจ้าไป!”
เมื่อเยว่อ้าวอันพูดจบ มือขวาค่อย ๆ ยกขึ้น หมัดพลังงานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นจากอากาศ พุ่งเข้าใส่หลินหราน
“มาดี!”
หลินหรานรอให้เยวี่ย อ้าวอันใช้พลังดวงดาราให้เป็นรูปธรรมอยู่นานแล้ว เวลานี้เมื่อเห็นหมัดพลังงานนี้ ก็ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับรู้สึกตื่นเต้นด้วยซ้ำ