ในห้องเตรียมพร้อมของเมืองหลินไห่ เหม่งจื่อซานนั่งสงบนิ่ง ไม่มีทีท่าวิตกกังวลแม้แต่น้อย
เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ นางได้เห็นกับตาว่าหลินหรานจัดการสัตว์อสูรปีศาจเก้าดาวได้อย่างไร้ร่องรอย
วิชาแบบนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เยว่อ้าวอันจะเทียบเคียงได้อย่างแน่นอน
"เฮ้อ หวังว่าจะไม่เจอเขาเลยเถอะ อย่างนั้นก็จะได้เดินไปได้ไกลอีกสักหน่อย" เหม่งจื่อซานเอ่ยพลางยิ้มขื่น แล้วก็กลับไปจ้องชมการแข่งขันต่อ
......
เวลานี้ ในสนามประลองธาตุสายฟ้า
"ของวิญญาณเทพธาตุไฟ แต่ดูท่าสภาพแตกหักเสียหายหนักพอสมควร เปลวไฟที่ลุกโชนก็อ่อนแรงมาก ราวกับเทียนเล่มหนึ่งที่กำลังจะดับลงเสียแล้ว น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ"
หลินหรานมองของวิญญาณเทพในมือเยว่อ้าวอันชัดเจนแล้ว ก็อดส่ายหน้าไม่ได้
"ยังไง? กลัวแล้วหรือไง คิดว่าตัวเองแพ้แน่แล้วหรือเปล่า?" เยว่อ้าวอันถือกระบี่ไฟในมือ พูดด้วยท่าทางทะนงตน
"เฮ้อ ข้ากำลังเสียดายให้ของวิญญาณเทพของเจ้าต่างหาก แตกหักเสียหายหนักขนาดนี้ เกรงว่าพลังคงจะเหลือไม่ถึงหนึ่งในห้าด้วยซ้ำ"
"ของเก่า ๆ แบบนี้ ข้ายังไม่อยากได้เลย จะแยกสลายมันทิ้ง แล้วนำไปหลอมเป็นอาวุธพลังดวงดาราระดับเก้าชั้นยอดสักชิ้น ก็ยังดีกว่ามันเสียอีก" หลินหรานเอ่ยพลางหัวเราะเย็น
"หึ! ชาวบ้านนอกก็โง่เขลาเช่นนี้จริง ๆ ของวิญญาณเทพ จะเป็นแค่อาวุธพลังดวงดาราระดับเก้าเทียบเคียงได้ที่ใดกัน?"
เยว่อ้าวอันได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะออกมาดัง ๆ ไม่ได้
"ไหน ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเด็กนี่ก็มีของวิญญาณเทพอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ดูจากภายนอกแล้ว เห็นทีจะแตกหักเสียหายยิ่งกว่าเสียอีก เป็นกระบี่สนิมนี่นา?"