“ไปกันเถอะ ลงไปดูข้างล่างกัน” เมิ่งจือซานเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ก็ได้ ยังไม่ช้ามากอยู่แล้ว ออกไปเดินเล่นหาอะไรกินได้ แถมได้สำรวจด้วยว่าในสถานที่นี้มีอะไรบ้าง” หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ
“งั้นพวกเราไปรอพวกเขาที่โถงชั้นหนึ่งก็แล้วกัน”
จากนั้นหลินหรานจึงพาเมิ่งจือซานลงมายังโถงชั้นหนึ่ง คอยซูเสี่ยว ซือถูเฟิง และคนอื่น ๆ
ไม่ช้าทั้งสามก็ลงมารวมตัว ทั้งห้าคนจึงเดินจูงกันออกไปนอกประตู
“พวกเราจะไปทักทายบ้านเพื่อนบ้านไหม ไปดูผู้เข้าแข่งขันจากภูมิภาคอื่นกัน” ซือถูเฟิงตาเป็นประกายเอ่ยขึ้น
“พอเถอะ ไม่เห็นหรือไงว่าเมื่อครู่แต่ละคนท่าทางเย็นชาโฉบเฉี่ยวนักหนา ถ้าพวกเราเข้าไปตอนนี้ เขาอาจจะไม่สนใจพวกเราเลยด้วยซ้ำ” เมิ่งจือซานบ่นว่า
“เชอะ มีอะไรนักหนา รอการแข่งขันเริ่มขึ้นเมื่อนั้น หลินหรานของพวกเราจะจัดการอัดพวกมันให้เละ ดูซิว่าเมื่อนั้นจะยังเย็นชาอวดได้อีกไหม” ซือถูเฟิงขยับตากลมกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินหรานที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มเก้อ ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
โดยไม่รู้ตัว ทั้งห้าคนก็เดินมาถึงห้องรับประทานอาหาร
“ไปกันเถอะ เข้าไปหาอะไรกินหน่อย”
เดินทางมายาวนาน ยังไม่ได้รับประทานอะไรให้ถูกปาก หลินหรานจึงนำทางเดินเข้าไปทันทีที่เห็นห้องรับประทานอาหาร
ซือถูเฟิง ซูเสี่ยว และคนอื่น ๆ ก็เดินตามเข้าไปด้วย
ณ เวลานี้ในห้องรับประทานอาหาร นอกจากหลินหรานและพวกอีกห้าคนแล้ว ยังมีผู้คนนั่งอยู่อีกห้าคน นั่งล้อมกันอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง พอเห็นหลินหรานและพวกเดินเข้ามา ทุกสายตาก็หันมอบมา