“ดูท่าแบบนี้ เจียงมู่มู่คงจะไม่มาเร็วขนาดนั้นกระมัง”
หลินหรานพลันนึกขึ้นได้ว่าได้สัญญาไว้กับเจียงมู่มู่ว่าจะพบกับนางที่เมืองเย่ากวง แต่ดูท่าตอนนี้คงต้องรออีกหลายวันจึงจะได้พบกัน
“เอาล่ะ ภารกิจของข้าสำเร็จแล้ว” เมื่อรถวิ่งมาถึงจุดต่อระหว่างเขตเมืองนอกกับเขตเมืองในของเมืองเย่ากวง คนขับรถก็หันไปกล่าวกับหลินหรานและพวกที่นั่งอยู่ด้านหลัง
“ท่านลุงไม่ไปด้วยกันหรือพี่?” หลินหรานรีบถาม
“ภารกิจของข้าคือพาพวกเจ้ามาถึงทางเข้าเขตเมืองในของเมืองเย่ากวงเท่านั้น ต่อจากนี้จะมีเหล่าผู้ดูแลการประลองมารับต่อ ข้าก็ต้องรีบกลับไปรายงาน” คนขับรถยิ้มแล้วกล่าว
“งั้นก็ตามสบาย ขอบพระคุณท่านลุงมากนะ”
หลินหราน เหมิ่นจื้อชาน และพวกรวมห้าคนต่างลงจากรถ แล้วโค้งมือให้ท่านลุงคนขับรถ
และแล้วดังที่คาด บรรดาผู้ดูแลในเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งก็เดินออกมาจากเขตเมืองใน
“ขอทราบหน่อยว่าพวกท่านคือผู้เข้าประลองจากภาคใต้ใช่หรือไม่” หญิงสาวผมสั้นที่นำหน้ามายิ้มแล้วกล่าวกับหลินหรานทั้งห้า
“ถูกต้อง ทั้งห้าคนนี้คือผู้เข้าประลองจากภาคใต้ นี่คือหนังสือและแผ่นป้ายของเจ้าเมืองเยา” ท่านลุงคนขับรถรีบส่งสิ่งของให้ไป
หญิงสาวผมสั้นรับไปแล้วตรวจสอบอย่างละเอียด จึงยิ้มกล่าวว่า “เรียบร้อยแล้ว โปรดทั้งห้าท่านตามข้ามา”
“พวกเจ้าทั้งหลายจงตั้งใจให้ดี ข้าจะรอฟังข่าวดีจากพวกเจ้าที่ภาคใต้” ท่านลุงคนขับรถยิ้มกล่าว