ทว่าพลังของมังกรอัสนีเขียวรวมดารานั้นยิ่งใหญ่เกินกู้ ด้วยระดับพลังในปัจจุบันของหลินหราน ไม่มีทางรับไหว จึงถูกสายฟ้าสีทองที่ปกคลุมแผ่นฟากกระแทกจนกระเด็นลอยไป หากไม่ใช่เพราะกายอสนีศักดิ์สิทธิ์เจ็ดผู้เพิ่งบรรลุขั้นต้น และยังมีเกราะพลังดวงดาราปกป้องกายอยู่ ครั้งนี้คงบาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตายไปแล้ว
ส่วนหมาจันทรามายา พยัคฆ์อสนีทำลายโลก และสัตว์กินฝันนรกชฎา แม้จะได้รับการเสริมพลังจากวิชาอสูรกายคลุ้มคลั่ง ก็ย่อมไม่อาจเอาชนะสัตว์อสูรระดับเทพเซียนได้ ต่างถูกสายฟ้ากระเด็นไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงนกฟีนิกซ์เพลิงรุ้งม่านแสงเท่านั้นที่มีพลังพอจะต่อกรได้อีกชั่งครู่
แต่น่าเสียดายที่ระดับกึ่งสัตว์เทพกับระดับสัตว์เทพ แม้จะห่างกันแค่คำว่ากึ่งเท่านั้น แต่ช่องว่างนั้นใหญ่โตเหลือเกิน ยังไม่ถึงสามนาที แม้แต่นกฟีนิกซ์เพลิงรุ้งม่านแสงก็ถูกสายฟ้ากระเด็นเช่นกัน
"ทำไมจึงแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ ไปไม่ได้!"
หลินหรานมองภาพตรงหน้า รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
ถ้าผู้คุ้มกันด่านสุดท้ายแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ แล้วครั้งแรกนายหยางหานจะได้รับการสืบทอดแห่งหุบเหวน้ำแข็งนิรันดร์ได้เช่นไร เมื่อรู้ว่าที่นั่นคือนกฟีนิกซ์คริสตัลสีรุ้งเงิน ที่แกร่งกว่ามังกรอัสนีเขียวรวมดาราอยู่ หยางหานจะมีวิธีใดเอาชนะมันได้
"หรือว่าจะมีความลับอื่นซ่อนอยู่?"
หลินหรานหลบเลี่ยงการโจมตีของมังกรอัสนีเขียวรวมดาราไปด้วย สมองหมุนเร็วราวสายฟ้า ครุ่นคิดหาทางฝ่าฟันสถานการณ์ตรงหน้า
ส่วนสัตว์อสูรทั้งสี่ของหลินหราน เมื่อรู้ว่าไม่อาจชนะ ก็ไม่โจมตีแบบถึกท้วนอีกต่อไป ต่างหมุนตัวต่อสู้ระยอบระยะเช่นเดียวกับหลินหราน