“ไม่รู้รางวัลจากเศษชิ้นส่วนทั้ง 107 ชิ้นนี้จะเป็นอะไร”
หลินหรานไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย ก้าวเท้าอันมั่นคงมุ่งหน้าสู่กล่องสมบัติ
เมื่อเปิดกล่องออก ภายในวางดาบยาวยาวหนึ่งเล่มที่เปล่งแสงสีทอง พร้อมแฝงระลอกพลังธาตุสายฟ้าอย่างหวังวับ
“นี่มัน?”
หลินหรานหยิบดาบสีทองเล่มนั้นขึ้นมา แล้วพบว่าที่ด้ามดาบถูกฝังอัญมณีที่บรรจุพลังสายฟ้ามหาศาลเอาไว้ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ร่างของหลินหรานมีเกราะพลังดวงดาราสีทองปกป้องอยู่ เพียงแตะดาบสีทองเล่มนี้ ก็คงถูกพลังสายฟ้ากระหน่ำจนปลิวกระเด็นไปแล้ว
“ดูท่าทางน่าจะเป็นของวิญญาณเทพธาตุสายฟ้า น่าเสียดายที่บรรพชนมังกรม่วงฮวงไม่อยู่ ไม่เช่นนั้นก็จะได้ถามมันให้แจ่มชัดเสียหน่อย”
จากพลังปราณของดาบสีทองเล่มนี้ หลินหรานรู้ได้อย่างชัดเจนว่านี่คือของวิญญาณเทพ แถมยังเป็นเล่มสมบูรณ์ แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร
แต่มีอย่างหนึ่งที่หลินหรานมั่นใจได้ นั่นคือดาบสีทองเล่มนี้ต้องเก่งกาจกว่าดาบเป็นสนิมหลายเท่าหลายต่อ แทบไม่ต่างจากดาบน้ำแข็งสุดขั้วที่หยางหานเคยหยิบออกมาในครั้งนั้น น่าจะเป็นอาวุธสังหารที่ทรงพลังยิ่งนัก
“พอดีเหลือเศษสุดท้ายอีกชิ้นเดียว ใช้ทดสอบพลังทำลายของเจ้าให้สมใจเลย”
หลินหรานพูดจบก็รื้นดาบเป็นสนิมและพัดขนหวงทั้งเจ็ดคืน ถือดาบสีทองมุ่งหน้าสู่เศษชิ้นที่ 108 ชิ้นสุดท้าย
เศษชิ้นส่วนทั้ง 108 ชิ้น ความยากลำบากของแต่ละชิ้นแทบไม่ต่างกัน หลินหรานเพิ่งจะรู้สึกว่าความยากเพิ่มขึ้นบ้างเมื่อถึงสิบชิ้นสุดท้ายนี้ แต่สำหรับหลินหรานในตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ภัยคุกคาม เพียงแค่ต้องระวังเจ้าตัวสุดท้ายเท่านั้น