ขณะที่หลินหรานและพวกออกเดินทางจากเมืองเหยากวาง ณ ยอดเขาน้อยธรรมดาลูกหนึ่งกลางป่าทะเลดารา
ในเวลานี้ มนุษย์มารสามตนที่แผ่พลังอันทรงพลังน่าสยดสยองกำลังคุกเข่าครึ่งตัวอยู่พื้น ก้มศิระต่อชายหนุ่มบนบัลลังก์เบื้องหน้าด้วยความเคารพนบนอบ
"ประมุข ข้าไม่อาจเข้าใจการตัดสินใจของท่านเลย ทั้งที่ปลุกสัตว์อสูรยูหมิงขึ้นมาแล้ว สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงแก่เมืองเหยากวาง พวกเราย่อมฉกฉวยโอกาสนี้ยกพลยกเข้าตีเมืองเหยากวางได้ทีเดียวจบ ด้วยเช่นนั้นเมืองเหยากวางย่อมถูกพิชิตอย่างแน่นอน! แต่เหตุไฉนท่านจึงเปลี่ยนพระทัยกลางคัน"
"กระหม่อมคิดว่าประมุขคงมีความคิดเช่นนี้อยู่แล้วก่อนหน้า มิฉะนั้นคงไม่ส่งไป๋โมผู้นั้นไปปลุกสัตว์อสูรยูหมิงโดยเฉพาะ แต่แล้วเหตุใดจึงสั่งยุติภารกิจ ปล่อยให้ไป๋โมถึงแก่ความตายอย่างน่าอนาถ ด้วยเรื่องนี้พวกเราจึงรู้สึกสงสัยเป็นยิ่ง"
"ขอวิงวอนให้ประมุขโปรดชี้แจงแก่พวกเราสักคำ"
พลังของทั้งสามนี้แทบไม่ต่างจากมนุษย์มารผมขาวเมื่อครั้งก่อน โดยเฉพาะมนุษย์มารตาเดียวคนหนึ่ง พลังของเขาแกร่งกล้าที่สุด มิได้อ่อนด้อยไปกว่าระดับประมุขวิหารสาขาแห่งภาคอื่นเลย
"ชี้แจงงั้นรึ? ข้าผู้เป็นประมุขสูงสุดแห่งวิหารมารดำบนดาวทะเลคราม จำเป็นต้องมาชี้แจงแก่พวกเจ้าหรือ?"
บนบัลลังก์แห่งวิหารมารดำ มีเด็กชายร่างเตี้ยเล็กเหมือนเด็กธรรมดานั่งอยู่ แต่ผิวของเขาคล้ำดำสนิท ดวงตาคู่หนึ่งสีแดงชาด ท่ามกลางวิหารมารดำอันมืดมิด ยิ่งดูน่าขนลุกน่าสยองเป็นพิเศษ
เมื่อถ้อยคำนี้ดังออกไป มนุษย์มารทั้งสามที่คุกเข่าครึ่งตัวอยู่เบื้องหน้าตกใจจนหน้าตาซีดเผือด ทรุดลงคว่ำตัวราบพื้นทันที ทั้งร่างสั่นเทิ้ม