หลังจากซูเสี่ยว ซือถูเฟิง และเหยาอวี้เฉิงทั้งสามจากไป ที่ปากประตูเหลือเพียงหลินหรานและเมิ่งจื้อซานเท่านั้น
เนื่องจากทั้งสองต้องเดินทางไปยังเขตภูมิภาคตะวันตก การเดินทางกลับพร้อมกับหยุนเฟิงและพวกเขาย่อมเป็นทางที่สะดวกที่สุด หลินหรานและเมิ่งจื้อซานจึงยืนรอหยุนเฟิงกับหยุนนาสองพี่น้องอยู่ที่ปากประตู
ในระหว่างนั้น ผู้เข้าแข่งขันจากเขตภาคตะวันออกและภูมิภาคเหนือก็ทยอยเดินออกจากคฤหาสน์กันมา เพราะการประลองได้จบสิ้นลงแล้ว ความสัมพันธ์แบบคู่แข่งจึงไม่มีอีกต่อไป และด้วยระดับพลังอันน่าสะพรึงของหลินหราน ผู้เข้าแข่งขันเหล่านั้นต่างไม่กล้าดูหมิ่นเขาอีกต่อไป
ก่อนจากกัน ทุกคนต่างชูกำปั้นค้อมมือให้หลินหรานอย่างสุภาพ เพื่อกล่าวลาอย่างจริงใจ
แม้แต่ผู้เข้าแข่งขันแห่งภูมิภาคเหนือที่เคยยั่วโมโหหลินหรานมาก่อน ก็กลายเป็นคนเงียบสุขุมผิดจากเดิมโดยสิ้นเชิง แต่ซ่างกวนเหิงก็ยังคงไม่สนใจหลินหรานเช่นเดิม แม้แต่จะแลดูเขาก็ไม่กล้า เพียงขึ้นรถยนต์พิเศษไปโดยตรง
“แปลกจริง ทำไมหยางหานถึงไม่กลับพร้อมกันนะ”
เมิ่งจื้อซานสำรวจดูผู้เข้าแข่งขันภูมิภาคเหนือที่กำลังขึ้นรถ แต่ไม่เห็นหยางหานอยู่เลย จึงถามขึ้นด้วยความฉงน
หลินหรานมองเห็นสภาพเช่นนั้นก็ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “คงเพราะหยางหานอยากออกเดินทางไปสัมผัสโลกกว้างด้วยตนเองกระมัง ฮ่า ๆ”
แน่นอน นั่นเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ ของหลินหรานเท่านั้น แต่ที่หยางหานไม่อยากกลับไปยังภูมิภาคเหนือก็เข้าใจได้ไม่ยาก ท้ายที่สุดแล้วเขาเพิ่งเปิดเผยเคล็ดเหมันต์เจ็ดสีออกไป หากย้อนกลับไปยังภูมิภาคเหนือย่อมเกิดเรื่องยุ่งยากมหาศาล ครานั้นคนของตระกูลซ่างกวนจับตัวเขาไปเป็นแน่