“ไม่ได้แล้ว ไม่ไหวแล้ว ข้าจะตายอยู่แล้ว”
“......”
หลังจากอดทนอยู่ช่วงหนึ่ง หลินหรานในที่สุดก็ทนต่อความเจ็บปวดอันรุนแรงจากการดูดกลืนกลิ่นอายมารไม่ไหว หลับตั้งลงแล้วจากไปอย่างน่าสมเพช
เมื่อหลินหรานตายแล้วฟื้นคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประกอบกับไม่ได้พักผ่อนอย่างแท้จริงเสียที ตอนนี้แม้ฟื้นคืนชีพแล้ว หลินหรานก็ยังรู้สึกมึนศีรษะตาลาย
เมื่อสภาวะนี้ปรากฏขึ้น หลินหรานก็เข้าใจทันทีว่าห้ามฝืนอยู่ต่อไปอีก มิฉะนั้นพลังจิตจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก
ดังนั้นครั้งนี้เมื่อฟื้นคืนชีพแล้ว หลินหรานไม่รอให้เวลาจบสมบูรณ์ ก็ออกจากแดนมรดกเสมือนแห่งนรกมารทันที
เมื่อกลับมาถึงร้านค้า หลินหรานลงมือชำระล้างร่างกาย หาอาหารบางอย่างมากล่อมท้อง แล้วก็ล้มตัวลงนอนจนหลับสนิทไป
นี่เป็นการนอนหลับที่หลินหรานไม่ได้ทำมานาน เพราะปกติแทบทุกคืนหลินหรานล้วนผ่านไปกับการบำเพ็ญเชิงลึก แต่คราวนี้ทำเช่นนั้นไม่ได้แล้ว แรงกดดันทางจิตก็หนักอยู่แล้ว ถ้าบำเพ็ญต่อจะกลายเป็นผลตรงข้าม ไม่เท่ากับหลับให้เต็มอิ่มสักคืน พรุ่งนี้จะได้กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ที่สุด
......
เมื่อหลินหรานตื่นขึ้น ก็เป็นบ่ายของวันรุ่งขึ้นแล้ว การนอนครั้งนี้ยาวนานกว่าสิบชั่วโมงเต็ม
แต่ความหลับครั้งนี้ทำให้หลินหรานชุ่มชื่นสดชื่น ความเหนื่อยล้าจากเมื่อวานหายวับไปหมดสิ้น ยิ่งรู้สึกว่าพลังวิริยะเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
“วันงดงามก็เริ่มต้นขึ้นอีกครา”
“บำเพ็ญคำสาปเลือดแห่งนรกมารต่อเถิด”