ขณะนี้หลินหรานและมังกรบรรพชนจื่อหวงได้เดินทางกลับเข้าสู่แดนมรดกจำลองแห่งนรกมารอีกครั้งแล้ว
หลินหรานจ้องมองประตูถ่ายโยงตรงหน้า แล้วเอ่ยว่า "พอเข้าไปจากตรงนี้ คงจะถูกพาไปสู่สถานที่ที่คล้ายกับแดนลมสงครามใช่ไหม"
"ไม่แน่ใจ แต่ข้าคิดว่าคงใช่เช่นนั้น" มังกรบรรพชนจื่อหวงพยักหน้าเบา ๆ
"ช่างมันเถอะ ยังไงก็ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัดที่นี่ ไม่ต้องกลัวอะไร"
หลินหรานสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าสู่ประตูถ่ายโยงทันที มังกรบรรพชนจื่อหวงก็ตามเข้าไปติด ๆ
......
เมื่อผ่านประตูถ่ายโยงเข้ามา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาหลินหรานก็คือสภาพแวดล้อมอันแร้งแค้นเหลือเกิน รอบ ๆ ทุกทิศเต็มไปด้วยโครงกระดูกของสัตว์อสูรที่ตายแล้วนับไม่ถ้วน ในอากาศลอยคลุกคลีไปด้วยกลิ่นอายมารเข้มข้น ยิ่งกว่าสถานที่ใด ๆ ที่หลินหรานเคยได้สัมผัสกลิ่นอายมารมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด
แม้แต่ฟ้าก็ยังคุกรุ่นมืดมน อึดอัดน่าอัดอั้นเหลือเกิน
หลินหรานเพียงเข้ามาได้ครู่เดียว ก็รู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาแล้ว
"เฮ้อ ความรู้สึกนี่มันชะมัดแท้" หลินหรานฝืนข่มความรู้สึกที่จะอาเจียนไว้อย่างเต็มกำลัง แล้วพูดขึ้น
ทว่ามังกรบรรพชนจื่อหวงเบื้องข้างกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ขณะนี้กำลังมองหลินหรานด้วยสีหน้าเฉยเมยราวดูการณ์
"สู้เถิด เพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้นเอง"
มังกรบรรพชนจื่อหวงทอดตัวนอนลงบนหินก้อนใหญ่อย่างสบายใจ ยืดเส้นยืดสาย หาวยืดยาว แล้วว่า "เจ้าค่อย ๆ ปรับตัวไป ข้าของีบสักหน่อยก่อน แล้วพบกัน"
"ได้! แค่กลิ่นอายมารธรรมดา ๆ เช่นนี้ ย่อมไม่อาจสะกดข้าลงได้"