“อ้อ จริงสิ ด้วยความสามารถของเจ้าในตอนนี้ ก็พอจะวาดคำสาปเลือดแบบง่าย ๆ ได้แล้ว เพียงแต่พลังอำนาจยังอ่อนแอเหลือเกิน วาดออกมาก็ไม่มีความหมายอันใด ยังไงก็รอให้บรรลุถึงขั้นเล็กน้อยก่อนแล้วค่อยลองศึกษาวิธีวาดเถอะ” มังกรบรรพบุรุษจื่อหวงงัวเงียบเสริมขึ้น
“ไม่เป็นไร ไม่รีบหรอก เมื่อเป้าหมายชัดเจนแล้ว ข้าก็มีแรงบันดาลใจขึ้นมาทันที”
เมื่อรู้ว่าเพียงแค่เปลี่ยนสีเลือดให้กลายเป็นสีแดงเข้ม แล้วแผ่กลิ่นอายมารที่เข้มข้นได้ ย่อมหมายความว่าปรับตัวเข้ากับกลิ่นอายมารได้อย่างสมบูรณ์และควบคุมมันได้ หลินหรานก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาทันที
อย่างน้อยก็ไม่ใช่เหมือนแต่ก่อนที่ไม่มีทิศทางอันใดเลย
“เลือดของเจ้าตอนนี้สามารถแผ่กลิ่นอายมารอ่อน ๆ ได้แล้ว น่าจะไม่ไกลจากการปรับตัวได้โดยสมบูรณ์ ตั้งใจเข้าล่ะ”
“ข้าไปก่อนนะ บ๊ายบาย”
มังกรบรรพบุรุษจื่อหวงพูดจบ ก็เปิดมิติสัตว์อสูรของหลินหรานแล้วลอดเข้าไป มุ่งหน้าไปหานกฟีนิกซ์เพลิงเสวียนกวางเพื่อเล่นด้วย
ส่วนหลินหรานในเวลานี้ ก็นั่งขัดสมาธิลงทันที สานต่อการฝึกฝนอันทรมาน
......
อีกฟากหนึ่ง ณ วิหารมารดำแห่งเมืองอวิ๋นเหอ
“ไม่! เป็นไปไม่ได้! น้องชายข้าจะตายได้อย่างไร พวกเจ้าไม่ใช่บอกกันมาเสียทุกปากว่าเขาได้กลายเป็นมนุษย์มารเก้าดาวแล้วหรือ ทั้งยังมีมนุษย์มารเก้าดาวอีกผู้หนึ่งที่ระดับพลังแข็งแกร่งคุ้มกันอยู่ เป็นไปได้อย่างไรที่จะเกิดเรื่อง”
มู่หรงหลิงกลืนยาเม็ดสีดำลงไปแล้วหมดสติไปทั้งสัปดาห์ เมื่อตื่นขึ้นมา ระดับพลังก็ก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด ทว่ามู่หรงหลิงกลับไม่รู้สึกดีใจแม้แต่นิด