“งั้นก็ดีแล้ว แทบใจหายตาย ข้านึกว่าคราวนี้พวกเจ้าเปลี่ยนจุดหมายปลายทาง มุ่งตรงไปยังใจกลางทะเลชิงหลิงเสียแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เรือเล็กลำนี้ของข้าก็ไม่รอดแน่”
“ไม่ใช่แค่เรือไม่รอด ชีวิตก็ต้องหายไปอยู่ที่นั่นด้วย”
ชายวัดกลางคันเมื่อได้ฟังคำของหลินหรานก็โล่งอกทันที
“ลุงเอ๋ย ที่ใจกลางทะเลชิงหลิงน่ะอันตรายขนาดนั้นเชียวหรือ ข่าวลือพวกนั้นเป็นความจริงจริง ๆ งั้นหรือ?”
หลินหรานมองสีหน้าตื่นตระหนกของชายวัดกลางคัน ความสงสัยยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
จากสัมผัสแห่งพลัง หลินหรานรู้สึกได้ชัดเจนว่าชายวัยกลางคนตรงหน้านี้มีระดับพลังอย่างน้อยก็แปดดาวในฐานะนักฝึกสัตว์ ถือว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แต่พอได้ยินเรื่องใจกลางทะเลชิงหลิงกลับตกใจจนขนาดนี้ คงจะเป็นได้ว่าที่แห่งนั้นอันตรายยิ่งกว่า อาจเกินจินตนาการของหลินหรานเสียด้วยซ้ำ
“ข้าเล่าให้ฟังนะ ที่ใจกลางทะเลชิงหลิงไม่ใช่แค่อันตรายเท่านั้น ไปถึงที่นั่นเท่ากับเดินเข้าประตูนรกไปเลย!”
ชายวัดกลางคันปรับเรือโดยสารให้เดินทางอัตโนมัติ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ หันมาพูดกับหลินหราน
“เว่อร์เกินไปแล้วมั้ง ถึงจะมีข่าวลือว่าที่นั่นอันตราย แต่ก็ไม่ถึงกับขนาดนั้นหรอกน่า”
ชายวัดกลางคันตรงหน้าย่อมรู้เรื่องราวบางอย่างแน่นอน หลินหรานจึงตั้งใจแสร้งเป็นไม่เชื่อ เพื่อล่อให้อีกฝ่ายหลุดปากมากขึ้น
“น้องหลินเอ๋ย ไม่ใช่ว่าข้าอวดอ้าง ถึงฝีมือเจ้าจะเก่งเก่งเพียงใด แต่หากไปที่นั่น ก็คือการเดินเข้าประตูนรกเช่นกัน น่าสะพรึงจริง ๆ”
“สมัยหนุ่ม ๆ ลุงเองก็เคยเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังบนท้องทะเล รู้เห็นมากกว่าใคร ฟังคำลุงเถอะ ต่อจากนี้อย่าคิดเรื่องใจกลางทะเลชิงหลิงอีกเลย”