ภาคใต้ ภูเขาเพลิง
ขณะนี้หลินหรานกับมังกรบรรพชนจื่อหวงได้พ้นออกมาจากรอยแยกกาลอวกาศแล้ว ทั้งสองอ้อมผ่านนายทหารยามที่ประจำการอยู่หน้าประตูโดยไม่ถูกสังเกต แล้วมุดดินตรงมายังเชิงภูเขา
"มาเลย เจ้าจงแสดงความสามารถของเจ้าออกมา! ให้ข้าเห็นซะว่าสัตว์อสูรระดับเทพเซียนสองตัวนั้นอยู่ที่ใด"
เมื่อในเทือกเขาชิงหยุนไม่มีร่องรอยของสองตัวนั้นเลย ความเป็นไปได้สุดท้ายก็เหลือเพียงภูเขาเปลวไฟแห่งนี้เท่านั้น หลินหรานจึงไม่รีบร้อน นั่งลงบนก้อนหินอย่างใจเย็น รอมังกรบรรพชนจื่อหวงค้นหา
"อืม"
มังกรบรรพชนจื่อหวงพยักหน้า ดวงตาทั้งสองทันใดนั้นก็เปล่งแสงสีม่วงทองเจิดจรัส เริ่มสำรวจสัมผัสอากาศของสัตว์อสูรโดยรอบ
กระบวนการนี้ไม่ยืดเยื้อ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที
"เป็นอย่างไร มีหรือไม่?"
เมื่อเห็นแสงในดวงตาของมังกรบรรพชนจื่อหวงจางหายไป หลินหรานก็รีบเอ่ยถามทันที
"ไม่มี ไม่ได้อยู่ในภูเขาเปลวไฟ จากที่เห็นตอนนี้ คงมีเพียงรอยแยกกาลอวกาศในเขตภูเขาเปลวไฟเท่านั้น" มังกรบรรพชนจื่อหวงตอบ
"ข้าก็ว่าอยู่ หากสองตัวนั้นอยู่ในภูเขาเปลวไฟ เป่งฮวงเพลิงระอุต้องสัมผัสได้อยู่แล้ว ที่ไหนจะได้ ร่างแท้จริงของนางถูกผนึกอยู่ในภูเขาเปลวไฟ หากมีสัตว์อสูรที่ทรงพลังเพียงพอจะคุกคามนางปรากฏขึ้น นางย่อมไม่อาจสงบได้แน่" หลินหรานไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้เลย
"ฉะนั้นเจ้าจงรอข้าสักครู่ ข้าจะไปค้นหารอยแยกกาลอวกาศในเขตภูเขาเปลวไฟ"
มังกรบรรพชนจื่อหวงไม่เสียเวลา เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีในภูเขาเปลวไฟ ก็ฉีกรอยแยกกาลอวกาศออกทันที แล้วมุดเข้าไป ค้นหาไปทีละแห่ง