“อย่าเพิ่งรีบไปสิ ไม่ถามอะไรอีกหน่อยหรือ”
ชายชราโบกมือให้หลินหรานแล้วเอ่ยขึ้น
“ไม่มีอะไรจะถามแล้ว อีกไม่นานก็จะรู้ว่าเจ้าแกล้งบ้าแกล้งโง่อยู่จริงหรือไม่”
หลินหรานตอบกลับเพียงเท่านี้ แล้วก็เตรียมก้าวเข้าไปในลิฟต์
แต่ในวินาทีนั้นเอง หลินหรานกลับรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างจากด้านหลังพุ่งเข้ามาใส่ ด้วยปฏิกิริยาอันว่องไว หลินหรานจึงหลบหลีกออกทันที
เปรี้ยง!
มีดสั้นอันพรรณนาถึงความชำรุดทรุดโทรมได้อย่างยิ่งร่วงหล่นลงสู่พื้น
“ไอ้บัดซบ! ชายชราเจ้านี่มันเรื่องอะไรกัน กล้าโยนมีดใส่ข้า!”
เมื่อเห็นมีดอันชำรุดร่วงอยู่บนพื้น หลินหรานก็ลุกเป็นไล้ทันที จึงหยิบมีดขึ้นมาแล้วเดินตรงดิ่งไปหาชายชราด้วยความโกรธกรู้
แต่ทว่าเมื่อหลินหรานหยิบมีดขึ้นมาได้ไม่ทันไร รูม่านตาของหลินหรานก็หดตัวทันที
“นี่...นี่มันเป็นไปได้อย่างไร ทำไมมีดเล่มนี้ถึงมีพลังธาตุแสงที่เข้มข้นราวกับเช่นนี้!”
“ความรู้สึกนี้ ทำไมมันคล้ายกับหินวิญญาณกระจ่างแสงนัก ไม่ใช่ว่ามันถูกหลอมขึ้นจากหินวิญญาณกระจ่างแสงจริงหรือ!”
หลินหรานเดิมทีคิดว่านี่เป็นเพียงมีดสั้นอันชำรุดธรรมดาเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นบนตัวมันยังไม่มีระลอกพลังดวงดาราใด ๆ เลย หลินหรานจึงไม่ได้ใส่ใจตั้งแต่แรก
แต่ตอนนี้เมื่อหยิบขึ้นมาแล้ว หลินหรานจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีดที่ดูเหมือนชำรุดเล่มนี้ กลับบรรจุพลังธาตุแสงอันทรงพลังไว้ราวกับหินวิญญาณกระจ่างแสง ทว่าเมื่อมองดูก็ไม่ใช่ของวิญญาณเทพ สิ่งนี้ทำให้หลินหรานฉงนใจเป็นอย่างยิ่ง