ฝ่ายราชาหมีนรกในเวลานี้เงยหน้ามองขึ้นสู่ท้องฟ้ายามดึกทันที สีหน้าถี่ถ้วนนัก คำรามต่ำ ๆ ไม่หยุดหย่อน เหมือนกำลังเฝ้ารอสิ่งใดสักอย่าง
จากนั้นเมฆดำที่เพิ่งแตกกระจายไปก็เริ่มประชุมกันขึ้นใหม่ แต่สายฟ้ากลับหยุดลง ไม่ยอมซัดลงมาใส่ราชาหมีนรกอีก
แต่ราชาหมีนรกกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับตึงเครียดอย่างที่สุด แม้แต่คราถูกสัตว์อสูรเก้าขั้นล้อมประชิดเมื่อครู่ ยังไม่เคยแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา
เห็นเหตุการณ์ที่บังเกิดขึ้นฉับพลันเช่นนี้ บรรดาผู้เฒ่าผู้แก่ระดับเก้าดาวทั้งหลายต่างอ้ำอึ้งไปทั้งฉาก
"เกิดอะไรขึ้นกัน เหตุใดราชาหมีนรกจึงหยุดการโจมตีเสียฉะพลัน?"
"แล้วสวรรค์ฟ้าผ่าไม่ใกล้จะจบแล้วหรือ เหตุใดเมฆดำจึงประชุมรวมกันขึ้นมาอีก?"
หาใช่อื่นไกล ฉากการก้าวสู่ระดับกึ่งสัตว์เทพนั้น ไม่มีผู้ใดณ ที่นี้เคยได้เห็นมาก่อน ย่อมเกิดความอยากรู้อยากเห็นกันถ้วนหน้าเป็นธรรมดา
"ฮืม ไม่มีทางปล่อยโอกาสครั้งนี้ไป พวกเจ้าไม่ลงมือ ข้าก็ลงมือเอง!"
เวลานี้ลุงผมเหลืองคนหนึ่งรอไม่ไหวแล้ว สัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพยังความล่อใจให้แก่เขามากเกินไป เขาจึงไม่ทันได้ไคร่ครวญอะไร ขับเคลื่อนสัตว์อสูรของตนพุ่งเข้าใส่ราชาหมีนรกที่ยืนนิ่งงันทันที
เห็นหมาปียักษ์ตัวหนึ่งพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงลิ่ว กรงเล็บมันขยายยาวขึ้นหลายนิ้วในเสี้ยววินาที มุ่งจะฟันศีรษะของราชาหมีนรกขาดจากบ่าโดยตรง
เห็นหมาปียักษ์พุ่งเข้ามาใส่ตน ราชาหมีนรกกลับไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ เลย แม้แต่สัตว์อสูรเผ่าหมีเก้าขั้นที่เคยเฝ้ายามข้างกายมัน ก็ได้แยกย้ายหนีไปหมดแล้ว