“เมื่อข้าและเจ้าต่างก็มีเป้าหมายร่วมกัน ไฉนไม่จับมือกันเสียเลย” หลินหรานหันไปมองราชาปลาหมึกลายมังกรกล่าว
“จับมือเหรอ? คำพูดนี้ในใจลึก ๆ เจ้าต้องการจะพิชิตข้า ให้ข้ากลายเป็นสัตว์อสูรของเจ้าใช่หรือไม่”
ราชาปลาหมึกลายมังกรก็ถือว่าฉลาด หยั่งรู้ความหมายแท้จริงเบื้องหลังถ้อยคำของหลินหรานได้โดยตรง
“เป็นเช่นนั้นจริง แล้วเจ้าคิดเห็นเช่นไร” หลินหรานมิได้อ่อนข้อ เอ่ยตอบออกมาตรง ๆ
“ข้ามีระดับพลังเช่นนี้ แม้ออกจากซากโบราณแห่งห้วงลึกของทะเลชิงหลิงนี้ ข้าก็คือผู้ครองแดนโดยแท้แห่งทะเลชิงหลิง สัตว์อสูรธาตุน้ำตนใดเห็นข้าย่อมต้องยอมจำนน แล้วเจ้าว่าข้าจะยินยอมกลายเป็นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ”
หากมนุษย์คนอื่นกล่าวถ้อยคำเช่นนี้กับมัน ราชาปลาหมึกลายมังกรย่อมโกรธกริ้วทันทีและรุมโจมตีทันที แต่มนุษย์ตรงหน้านี้ไม่ธรรมดา ถือเป็นมนุษย์ที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่มันเคยพบมาจนถึงบัดนี้ แถมเสวี่ยกวงเพลิงราชาในอากาศเบื้องบนก็ทรงพลังอำนาจอย่างมหึมา
แม้ตอนนี้ยังเพียงขั้นเก้า แต่ราชาปลาหมึกลายมังกรสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายเลือดของมันทรงฤทธิ์ยิ่ง อาจเป็นรองเทพเซียนเช่นเดียวกับตน ทั้งที่มิได้ผ่านสวรรค์ลงทัณฑ์ของรองเทพเซียน แต่กลับได้สายเลือดระดับรองเทพเซียนโดยตรง มนุษย์คนนี้ทำได้เช่นไรกัน?
แล้วไฉนบุตรแห่งเทพมังกรผู้สูงส่งจึงยินยอมตามติดมนุษย์ผู้นี้?
สำหรับราชาปลาหมึกลายมังกร มนุษย์ตรงหน้านี้เต็มไปด้วยความลึกลับ มันมีข้อสงสัยต่อเขานับไม่ถ้วน จึงมิได้ไล่กวดทันที แต่อยากฟังเสียก่อนว่าเขาจะโน้มน้าวมันได้อย่างไร