“เตรียมพร้อมเสร็จสรรพแล้ว จงเข้าไปด้วยกันเถิด”
หลินหรานและมังกรบรรพชนจื่อหวงมองเข้าตากันหนึ่งครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
“ดี!”
เมื่อราชาหมึกยักษ์ลายมังกรพูดจบ มันก็ยืดปลายปลอกออกทันที ค่อย ๆ เคลื่อนหินก้อนใหญ่ด้านหน้าออกไป
เมื่อหินก้อนใหญ่ถูกเคลื่อนออก รอยแยกขนาดมหึมาก็ปรากฏต่อหน้าหลินหราน
รอยแยกนี้กว้างราวสามเท่าของปลายปลอกราชาหมึกยักษ์ลายมังกร สำหรับสัตว์อสูรขนาดมหึมาระดับนั้นย่อมถือว่าแคบเกินกว่าจะลอดผ่านได้ แต่สำหรับหลินหรานและมังกรบรรพชนจื่อหวงแล้ว กลับใหญ่โตเกินพอ
ทั้งยังมองเข้าไปภายในรอยแยกไม่เห็นสิ่งใดเลย เห็นเพียงความขาวโพลนเจือจางไปทั่ว ราวกับมีหมอกลวงบังห่อหุ้มอยู่ และเป็นครั้งคราวก็มีสายลมอ่อนพัดออกมาเป็นระยะ ๆ
“ด้านในนี้คือวังซากโบราณสถาน ครั้งนั้นมีวงน้ำวนมหึมาปรากฏขึ้นจากตรงนี้โดยฉับพลัน ดึงข้าดูดเข้าไป” ราชาหมึกยักษ์ลายมังกรกล่าวกับหลินหราน
“แม้ตอนนี้จะยังมองไม่เห็นสิ่งใด แต่ข้าคิดว่าบริเวณภายในต้องกว้างใหญ่มหึมาอย่างแน่นอน การไม่รอช้าคือสำคัญ ไปกันเดี๋ยวนี้เถิด”
เมื่อพูดจบ หลินหรานก็ไม่ลังเลอีก กระโดดพุ่งตัวเข้าสู่รอยแยกทันที มังกรบรรพชนจื่อหวงก็ตามมาติด ๆ
......
หลังพุ่งเข้าสู่รอยแยก หลินหรานก็ตกลงมาอย่างอิสระ ตกอยู่นานเกือบหนึ่งนาทีจึงค่อย ๆ แตะพื้น
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือวังที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง ดั่งที่หลินหรานเคยคาดเดาไว้ บริเวณภายในรอยแยกกว้างใหญ่มากจริง