“......”
“กล่าวโดยสรุป ผู้ก่อให้เกิดสรรพสิ่งนี้ทั้งหมด ก็คือสัตว์มารที่แข็งแกร่งเหลือขับทั้งสี่ตนนั่นเอง และก็เพราะการมีอยู่ของพวกมัน มนุษย์นับไม่ถ้วนจึงได้รับอิทธิพลจากพลังมารมายา จนค่อย ๆ กลายเป็นมนุษย์มารที่ไม่ใช่คนและไม่ใช่ผี”
“ส่วนพวกเจ้าสัตว์อสูร ถ้าประสาทสัมผัสได้รับการกัดกร่อนจากพลังมารมายา ในที่สุดก็จะกลายเป็นสัตว์มารมายาเช่นกัน”
“เจ้าโชคดีที่เพียงแค่หนวดถูกพลังมารมายากัดกร่อน มิฉะนั้นย่อมค่อย ๆ กลายเป็นสัตว์มารมายาที่สูญสิ้นสติไปแน่นอน”
หลินหรานเล่าเรื่องของวิหารมารดำ มนุษย์มาร และสัตว์มารมายาให้ราชันหมึกยักษ์ลายมังกรฟังอย่างจริงจัง
ราชันหมึกยักษ์ลายมังกรที่แต่ก่อนยังงงงวยอยู่ ก็เริ่มเข้าใจอย่างช้า ๆ
“ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องเช่นนี้อยู่ ดูท่าว่าที่อยู่ในทะเลชิงหลิงมาตลอด ข้าก็คงเป็นกบในบ่อจริง ๆ ไม่รู้เลยว่าดาวทะเลครามในปัจจุบันกลายเป็นเช่นนี้เสียแล้ว”
“เหล่ามนุษย์มารและสัตว์มารมายาเหล่านี้ช่างน่าขยะแขยงนัก ข้าจะต้องกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก!”
ราชันหมึกยักษ์ลายมังกรตั้งแต่ถือกำเนิดมาไม่เคยออกจากทะเลชิงหลิงเลย ต่อมาก็อยู่ลึกในท้องทะเลชิงหลิงตลอด ณ ที่แห่งนี้มันไม่อนุญาตให้สัตว์อสูรตนอื่นเข้ามา ยิ่งไม่อนุญาตให้มนุษย์เข้ามาด้วย ข่าวสารจึงปิดกั้นอยู่โดยธรรมชาติ
เมื่อเห็นราชันหมึกยักษ์ลายมังกรแสดงความโกรธเกรี้ยวหลังได้ยินเรื่องของมนุษย์มาร หลินหรานจึงถือโอกาสถามว่า “ฉะนั้นตอนนี้เจ้าเล่าให้ข้าฟังได้แล้วสิ ว่าร้อยปีก่อนเจ้าถูกมนุษย์มารลอบทำร้ายอย่างไร?”