“......”
“จำเป็นต้องไปยังวิหารมารดำในภาคกลางจริง ๆ หรือ ไม่มีที่อื่นเลยหรือ?” มู่หรงหลิงถามอย่างข้องใจ
“ย่อมไม่ได้ ที่นั่นคือวิหารใหญ่ของวิหารมารดำ แม้แต่ประมุขวิหารใหญ่ยังจะชื่นชอบเจ้าเมื่อได้พบ หากภารกิจนี้สำเร็จ ข้าคิดว่าระดับพลังของเจ้าจะก้าวกระโดดขึ้นอีกชั้น ไม่ได้มีเพียงแค่สิ่งที่ข้าสัญญาไว้กับเจ้าเท่านั้น” ประมุขวิหารตบบ่ามู่หรงหลิงเบา ๆ แล้วกล่าว
“ไม่มีปัญหา ข้ายอมรับ”
แท้จริงแล้วมู่หรงหลิงไม่ประสงค์จะออกจากภาคใต้เลย เพราะนางต้องการรอหลินหรานอยู่ที่นี่ เมื่อเขามาถึงก็จะได้ตามไปล้างแค้นทันที แต่บัดนี้คนเผ่ายุนตั้งใจจะกำจัดให้สิ้นซาก โหดเหี้ยมจนสังหารน้องชายของนางไปแล้ว
ดังนั้นมู่หรงหลิงจึงไม่อาจนั่งรอความตายได้ ต้องแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสด็จจากไป
“เช่นนั้นก็จงไปเถิด”
ประมุขวิหารมารดำกล่าวจบ ก็เปิดกล่องดำเล็กให้มู่หรงหลิง ข้างในวางมีมีดสั้นที่แผ่กลิ่นควันดำออกมา และหนังสัตว์สีดำแผ่นหนึ่งที่เขียนตัวอักษรด้วยเลือดสีแดง
มู่หรงหลิงมิได้ลังเลแม้แต่น้อย รีบหยิบสิ่งของในกล่องทันที แล้วหันหลังเดินจากวิหารมารดำไป
มองดูแผ่นหลังของมู่หรงหลิงที่จากไป ประมุขวิหารมารดำก็ไม่อาจกลั้นยิ้มเยาะได้
ในเวลาเดียวกัน ข้างกายของเขาก็ปรากฏร่างชายคลุมชุดดำขึ้นอีกหนึ่ง
“ประมุขวิหาร เหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นนางกลางคันเช่นนี้ คนก่อนอย่างเยว่อ้าวอันไม่เหมาะสมกว่าหรือ?” ชายชุดดำกล่าวอย่างเคารพนบนับ