ในเวลานี้ ณ หอประลองเซิ่งหยาง เต็มไปด้วยผู้ชมจำนวนมาก ทุกคนต่างเฝ้ามองเหล่าผู้เข้าแข่งขันทั้ง 6 คนที่ยืนอยู่บนเวทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“เห็นหรือยัง ม้ามืดอย่างหลินหรานปรากฏตัวอีกแล้วในวันนี้ คู่ต่อสู้ของเขาคือคุณชายแห่งตระกูลเยว่ พวกเจ้าคิดว่าใครจะชนะ?”
“ใครจะชนะ? เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึง เยว่อ้าวอันคืออัจฉริยะวัยเยาว์อันดับหนึ่งของเมืองอวิ๋นเหอของเรา เขาก้าวเข้าสู่ขั้นแปดดาวได้ตั้งแต่อายุ 18 ใครเล่าจะเทียบได้นอกจากตระกูลมู่หรง?”
“ต่อให้หลินหรานจะเป็นม้ามืดก็เถอะ ยังคิดว่าจะเอาชนะเยว่อ้าวอันได้เหมือนตอนปราบหลิงเฟิงครั้งก่อนอีกหรือ? ข้าว่าไม่แน่แล้วล่ะ”
ในเวลานี้ บรรดาผู้ชมชาวเมืองอวิ๋นเหอบางส่วนในที่นั่งผู้ชมต่างกระซิบกระซาบกัน โดยไม่เชื่อว่าหลินหรานจะมีโอกาสชนะเยว่อ้าวอันได้
“ไม่แน่หรอก เยว่อ้าวอันเป็นแปดดาวตอนอายุ 18 หลินหรานก็เหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างมีสัตว์อสูรขั้นเก้าขึ้นไปทั้งคู่ ยังไงจะต้องแพ้เล่า?”
“บางทีพูดอย่าเพิ่งเร็วนัก กันพลาดปาก”
ผู้ชมชาวเมืองเสวียนจงบางส่วนหัวเราะเย็น แล้วโต้กลับ
“ฮ่าๆ! คุณชายแห่งตระกูลเยว่ จะเทียบกับตระกูลเล็กๆ ในเมืองเสวียนจงของพวกเจ้าได้อย่างไร? ถ้าหลินหรานคนนี้เจอคนอื่น อาจมีโอกาสได้เลื่อนขั้นอีกครั้ง แต่ถ้าเจอเยว่อ้าวอัน ขอโทษที เขาคงต้องหยุดอยู่แค่นี้”