หันมาอีกก็บ่ายสามโมงแล้ว ทันใดนั้นรถยนต์พิเศษติดเกราะคันหนึ่งก็วิ่งมาจอดหน้าร้านของหลินหราน ชายหนุ่มสองคนเดินลงมา ได้แก่ซือถูเฟิงและซูเสี่ยว
"ท่านหลิน ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว!" ซือถูเฟิงยืนอยู่หน้าร้านตะโกนเรียกเสียงดัง
"มาแล้ว!" หลินหรานได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งออกมาที่หน้าร้านทันที
เหล่าลูกค้าในร้านย่อมรู้ดีว่าทั้งสามคนกำลังจะไปทำสิ่งใด
นั่นคือการเป็นตัวแทนภาคใต้ลงสังเวียนในรอบชิงชนะเลิศศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ ซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุด เด็ก ๆ ที่อายุน้อยในที่แห่งนี้ต่างแจ่มใสไปด้วยแววตาเปี่ยมปรารถนา อิจฉาใจที่หากเติบโตขึ้นจักได้เป็นเช่นทั้งสามคนนี้
"ไม่เลวนัก เจ้าขยับขึ้นถึงขั้นแปดดาวแล้วสินะ" หลินหรานเพิ่งขึ้นรถก็สัมผัสได้ถึงพลังของซือถูเฟิงในเวลานี้ จึงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
"นี่มันรอบชิงชนะเลิศนะ หากไม่รีบทะลวงขึ้นแปดดาว ด้วยระดับพลังเจ็ดดาวเพียงเท่านั้น เกรงว่ารอบแรกข้าคงถูกคัดออกแน่ ดังนั้นหลายวันที่ผ่านมาข้าจึงปิดประตูบำเพ็ญเสีย" ซือถูเฟิงยิ้มแล้วกล่าว
"ว่าแล้วเหมือนกันว่าทำไมหายหายตัวไปหลายวัน ฮ่าฮ่า!" หลินหรานยิ้มเบา ๆ แล้วหันสายตาไปยังซูเสี่ยวข้าง ๆ
แม้ระดับพลังของซูเสี่ยวจะยังคงอยู่ที่แปดดาวเช่นเดิม แต่หลินหรานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังดวงดาราที่ปรากฏเป็นรูปธรรมของซูเสี่ยวเข้มแข็งขึ้นอีกแล้ว เสียดายเพียงว่าวิชาลับโบราณของซูเสี่ยวนั้นเหลือเพียงฉบับไม่สมบูรณ์ จึงไม่อาจก้าวหน้าได้รวดเร็วนัก