"เดิมทีเป็นเช่นนั้นเอง"
หลินหรานฟังคำกล่าวของมังกรบรรพชนฮองส์ม่วงแล้ว ก็เลิกพยายามสัมผัสการเคลื่อนไหวของสายลมไปชั่วคราว
กระนั้นก็เถอะ ด้วยสภาพตอนนี้ของตน การจะสัมผัสให้ได้ยากยิ่งนัก เพราะใจร้อนเกินไป ยังต้องรอให้การแข่งขันสิ้นสุดลงทั้งหมดเสียก่อน เมื่อจิตสงบลงจึงจะทำได้
"ว่าแต่ ถ้าเป้าหมายแค่สัมผัสการเคลื่อนไหวของสายลม แม้ไม่อยู่ในสนามลมแห่งนี้ก็ทำได้ใช่หรือไม่?" หลินหรานดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วเอ่ยถาม
"ทำได้ก็ทำได้ หาแต่ยากยิ่งขึ้น เพราะภายนอกแม้จะมีลมอยู่ แต่ล้วนอ่อนโยนกว่าสนามลมแห่งนี้มากนัก หากแต่เจ้ามีสติปัญญาเป็นเลิศ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้"
"เราทราบมาจากความทรงจำที่ราชบิดาฝากไว้ว่า มนุษย์ผู้เกรียงไกรสูงสุดในครั้งนั้น มิได้พึ่งพาสนามลมใดเลย หากสัมผัสได้จากการดำเนินชีวิตธรรมดา จากนั้นจึงร่วมมือกับกวางฟ้าครามเชียนหยวน ก่อกำเนิดวิชาลับยุคโบราณนี้ขึ้นมา"
"ฉะนั้นสิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นสติปัญญาของตนเอง สนามลมแห่งนี้ทำได้เพียงเร่งกระบวนการแห่งการหยั่งรู้เท่านั้นเอง" มังกรบรรพชนฮองส์ม่วงอธิบาย
"อือ เราเข้าใจแล้ว" หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ
หลังจากลองสัมผัสการเคลื่อนไหวของสายลมต่ออีกช่วงหนึ่ง หลินหรานก็ยังไม่ได้อะไรเลย และกำหนดเวลาสามวันของป่าวายุทะเลขุนเขาก็สิ้นสุดลง
พร้อมความรู้สึกคุ้นเคยเป็นครั้งเวียนที่สอง หลินหรานและมังกรบรรพชนฮองส์ม่วงก็กลับมายังร้านค้า
บัดนี้เวลาใกล้เคียงเที่ยงวัน หลินหรานรับประทานอาหารเล็กน้อยแล้ว จึงเริ่มเก็บสัมภาระ