"เ...เอาละ การแข่งขันรอบนี้ ผู้ชนะคือหลินหราน!"
กรรมการทั้งสี่มองหน้ากัน ยังไม่ทันตั้งสติกันได้ แต่เมื่อเห็นว่าหลินหรานเก็บมือแล้วจริง ๆ และซ่างกวนเหิงบาดเจ็บสาหัส จึงรีบประกาศให้หลินหรานชนะทันที
วูช!——
ฉับพลันนั้น เสียงปรบมือดังกึกก้องดั่งฟ้าผ่า และเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นทั่วทั้งสนาม
"เก่งจริง ๆ หลินหรานจากภาคใต้คนนี้ เอาชนะซ่างกวนเหิงได้สบาย ๆ !"
"ใช่แล้ว ทั้งสัตว์อสูรที่สู้จนซ่างกวนเหิงไม่มีทางสู้ และระดับพลังของนักฝึกสัตว์เองก็เหนือกว่าโดยสิ้นเชิง!"
"สุดยอดไปเลย!"
"หลินหราน! หลินหราน!"
"......"
ในเวลานี้ ผู้ชมทั่วทั้งสนามต่างก็เริ่มตะโกนชื่อหลินหรานด้วยความตื่นเต้น
"ข้า...ข้ายังไม่แพ้!"
"ใครบอกว่าข้าแพ้แล้ว!"
ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่ที่หลินหราน จู่ ๆ ซ่างกวนเหิงก็ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล และตะโกนออกมาดังลั่น
พร้อมกันนั้น สัตว์น้ำแข็งคริสตัลของซ่างกวนเหิงก็ไม่รู้ว่าเมื่อใด ได้รวมรวมแสงพลังเยือกแข็งสัมบูรณ์อันทรงพลังไว้ที่ปาก ตั้งใจจะพ่นใส่หลินหรานโดยตรง
"ซ่างกวนเหิง เจ้าทำอะไรอยู่!"
"เจ้าแพ้ไปแล้ว!"
กรรมการทั้งสี่ตกใจ รีบตวาดใส่ซ่างกวนเหิงอย่างเข้มงวด
แต่ซ่างกวนเหิงไม่สนใจพวกเขาเลย ดวงตาแดงก่ำ จ้องหลินหรานอย่างอาฆาต
เพียงแต่ว่า ในขณะที่สัตว์น้ำแข็งคริสตัลกำลังจะพ่นแสงเยือกแข็งสัมบูรณ์ออกมา สัตว์กินฝันนรกก็พุ่งทะลวงวงล้อมของสิ่งมีชีวิตน้ำแข็งทันที กำปั้นแสงสีทองพุ่งตรงเข้าถล่มสัตว์น้ำแข็งคริสตัล