ในขณะเดียวกันนั้นในสนามประลอง ต่างฝ่ายต่างก็เตรียมพร้อมแล้วทั้งหยางหานและอวิ๋นนา
"การแข่งขันของเจ้าเมื่อวาน ข้าดูแล้ว เจ้ามีฝีมือไม่เลวจริงๆ" อวิ๋นนาส่งยิ้มให้หยางหาน พลางกล่าวขึ้น
"โอ้? ไม่คิดว่าคุณหนูอวิ๋นจะยอมรับในฝีมือของข้า นี่มันเป็นเกียรติยิ่งนัก"
หยางหานยังคงใช้รอยยิ้มตาหยีตอบกลับอวิ๋นนาด้วยท่าทีเดิม
"เพียงแต่ข้าเป็นนักฝึกสัตว์ขั้นเก้า ถึงแม้จะเพิ่งก้าวเข้ามาได้ไม่นานนัก แต่ก็เหนือกว่าเจ้าอยู่มากนัก"
"เมื่อข้าคัดเจ้าออกไปแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจากเขตภาคเหนือทั้งหมดก็จะถูกคัดออกหมด ปีนี้เขตภาคเหนือของพวกเจ้าก็ต้องเป็นอันดับสุดท้าย"
อวิ๋นนาหลังจากได้เห็นระดับพลังที่แท้จริงของหลินหรานเมื่อครู่ ก็เข้าใจขึ้นมาข้อหนึ่งว่า ตัวเองไม่มีทางเอาชนะเขาได้แน่นอน ผู้ที่มีความสามารถจะทำได้ก็มีเพียงพี่ชายของตนเท่านั้น แต่สำหรับการรับมือกับหยางหานคนนี้ ในสายตาของอวิ๋นนาแล้ว ยังไม่เกินความสามารถ
"คุณหนูอวิ๋นอย่าพูดเร็วเกินไปนัก ทุกอย่างยังเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้"
หยางหานไม่ใส่ใจคำพูดของอวิ๋นนา ยังคงยิ้มพลางกล่าวขึ้น
"หยางหาน งูวิญญาณน้ำแข็งสายลมของเจ้านั้นเก่งกาจจริงๆ แต่ท้ายที่สุดก็เทียบกับผีเสื้อทองคำเปล่งแสงของข้าไม่ได้"
"ข้าไม่ขอพูดจาไร้สาระกับเจ้ามากนัก เริ่มการแข่งขันกันได้เลย"
เมื่ออวิ๋นนาพูดจบ ก็เรียกผีเสื้อทองคำเปล่งแสงของนางออกมา
เนื่องจากผีเสื้อทองคำเปล่งแสงตัวนี้ช่างงดงามเหลือเกิน ดังนั้นไม่ว่าจะถูกเรียกออกมากี่ครั้ง ผู้ชมที่อยู่ในที่นี้ก็ยังคงรู้สึกเพลิดเพลินไม่รู้จบ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ผีเสื้อทองคำเปล่งแสง
"พวกเจ้าว่าวันนี้หยางหานยังมีโอกาสชนะอีกหรือไม่?"