“สหายลิงเฒ่า นี่มันเรื่องอะไรกันแท้”
“ช่างมันเถอะ ไม่ว่าพวกมันจะมีตัวตนเป็นอย่างไร หากม่านผนึกปีศาจถูกทำลายขึ้นมา ผลที่ตามมาย่อมไม่อาจคาดเดาได้ เมื่อใดที่มนุษย์ปีศาจบุกโจมตี เราทั้งสองตายก็ไม่เป็นไร แต่สมบัติวิเศษภายในยอดเขานี้จะหายสูญไปไม่ได้เด็ดขาด!”
หงส์น้ำแข็งเพลิงหลิงเซียวรีบร้อนกล่าวกับลิงเทพเสวียนเยื้อเจินกัง
“นี่เป็นปัญหาที่ยุ่งยากจริง ๆ แต่ขณะนี้ข้ายังมีข้อขงเที่ยงอีกประการหนึ่ง”
ลิงกองทองเสวียนเยว่เบือนสายตาไปมองหลินหราน แล้วเอ่ยถาม “มนุษย์ เจ้าเพิ่งบอกว่าเป็นผู้อาวุโสรับเชิญประจำเผ่าหยุน แต่เพียงผู้อาวุโสรับเชิญธรรมดา ๆ นั้น ประมุขเผ่าหยุนอันทรงศักดิ์จะเล่าเรื่องเกี่ยวกับผู้สูงส่งให้เจ้าฟังได้อย่างไร เจ้ายังปิดบังอะไรไว้อีก!”
“เรื่องนี้ก็ง่ายนิดเดียว เพราะนอกจากจะเป็นผู้อาวุโสรับเชิญของเผ่าหยุนแล้ว ข้ายังได้พบตราประมุขของเผ่าหยุนที่สาบสูญมาเกือบร้อยปี พวกเจ้าทั้งสองเป็นสัตว์อสูรของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุน ย่อมรู้ถึงความสำคัญของตราประมุขเป็นแน่”
“ข้าได้ช่วยเผ่าหยุนไว้ครั้งใหญ่เช่นนี้ ประมุขเล่าเรื่องสักเล็กน้อยให้ฟังก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” หลินหรานยิ้มเล็กน้อยกล่าว
“ว่าไงนะ!”
“เจ้าได้ตราประมุขของเผ่าหยุนมา! เป็นไปได้อย่างไร!”
ลิงเทพเสวียนเยื้อเจินกังและหงส์น้ำแข็งเพลิงหลิงเซียวต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง เปล่งเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน
“อืม? ข้าได้มันมา มันแปลกอะไรนักหรือ?” หลินหรานมองสีหน้าตกใจของทั้งสองแล้วกลับเริ่มสงสัยขึ้นมา
ตามเหตุผลปกติแล้ว เมื่อจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนสิ้นสลาย ตราประมุขสูญหายไปในภาคใต้ หลินหรานบังเอิญได้มาครอบครอง ก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล แต่เหตุใดทั้งสองจึงตกตะลึงเช่นนี้ หาใช่ว่าภายในมีความลับอะไรแอบแฝง?