"ท่านแก่ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่?" หลินหรานเห็นชายแก่ผู้นั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง ก็เอ่ยทักทาย
"ดีมาก หลับสบายจริงๆ" ชายแก่ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วพูดพลาง
"แหม ตามใจท่านเถอะ" หลินหรานเห็นท่าทางของชายแก่อย่างนั้นก็ไม่อยากพูดอะไรมาก เดินออกจากร้านค้าทางประตูหลังอย่างเงียบๆ
ตอนนี้ร้านค้าของตนเองไม่จำเป็นต้องพึ่งหลินหรานอีกต่อไป หลินหรานจึงไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าร้าน สามารถออกไปทำธุระได้ตามอำเภอใจ
หลินหรานกำลังเดินกลับบ้านในเขตเมืองนอก เตรียมไปรับเด็กสาวแล้วพาไปบ้านตาของตน
พอเข้าบ้านก็เห็นเด็กสาวนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
"เอ๊ะ? สามร้อยปีก่อนก็มีโทรทัศน์ด้วยหรือ?" หลินหรานถามด้วยความสงสัย
"มีสิ เธอคิดอะไรอยู่" เด็กสาวยิ้มแล้วพูด
"ก็จริงด้วยสิ" หลินหรานยิ้มบางๆ คิดในใจ: "ถึงอย่างไร นี่ก็ไม่ใช่โลกเดิมของตนแล้ว จะไปใช้หลักการปกติคิดก็คงไม่ได้"
"ไปเถอะ พาข้าไปพบคนไม่กี่คน"
"อื้ม" เด็กสาวเชื่อฟังมาก เดินตามหลินหรานออกไปอย่างเงียบๆ
ทั้งคู่เรียกแท็กซี่ริมถนนคันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเขตเมืองใน
......
ตอนนี้บ้านของตาหลินหรานเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว
ตั้งแต่ที่รู้ว่าหวังอี้คือตาของหลินหราน ไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐี นายทหารชั้นสูง หรือนักล่าขุมทรัพย์ผู้แข็งแกร่ง ล้วนต่างพากันมาคารวะทุกวัน
พอหลินหรานมาถึง ก็บังเอิญเจอชายวัยกลางคนหลายคนที่เพิ่งออกจากบ้านไป ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี