"จริงๆ แล้วมีเรื่องแปลกๆ แบบนี้ด้วย พี่เอ๊ย ข้าคิดว่าน่าจะใช่เลยล่ะ"
"ไม่อย่างนั้นนางจะจำเจ้าได้โดยตรงได้ยังไง ทั้งที่ไม่รู้จักข้ากับอวี้ซินเลย?"
ในตอนนั้น หนี่อวิ้นและจางอวี่ซินก็ต่างนั่งอยู่ข้างๆ หวังเชี่ยน และเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ก็จำหวังเชี่ยนได้อย่างแม่นยำโดยไม่ตั้งใจ
ประกอบกับชาตากำเนิดของนางแล้ว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
"ไม่คิดเลยว่า ข้าจะพานางกลับมาได้ กลายเป็นว่าทำถูกแล้ว" หลินหรานยิ้มบางๆ พลางพูด
"แบบนี้ก็ดี จะได้ประหยัดเวลาไปอีก" เมื่อหลินหรานเห็นว่าเด็กหญิงน้อยมีความรักใคร่ต่อมารดาของเขามาก เขาจึงรีบพูดกับมารดาว่า "แม่ วันนี้ท่านช่วยตั้งชื่อให้นางสักชื่อเถิด"
ตอนนี้เด็กหญิงน้อยก็ยังนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของหวังเชี่ยน สายตาจับจ้องไปที่นางไม่วางตา
แม้จะจำไม่ได้แล้ว แต่ก็รู้สึกคุ้นเคยจริงๆ ส่วนคนที่อยู่ข้างๆ อย่างหนีซินและจางอวี่ซินนั้น กลับไม่มีความรู้สึกเช่นนี้เลย
"ชื่อน่ะเหรอ... ขอข้าคิดดูก่อนนะ"
หวังเชี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย พูดว่า "ข้านึกออกแล้ว ตอนที่ข้าท้องเจ้า พ่อของเจ้าเคยพูดไว้ว่า ถ้าเป็นผู้ชายจะให้ชื่อว่าหลินหราน ถ้าเป็นผู้หญิงจะให้ชื่อว่าหลินซานซาน"
"อย่างนั้นก็เรียกนางว่าหลินซานซานเถอะ?" หวังเชี่ยนพูดจบก็มองไปที่เด็กหญิงน้อยในอ้อมแขน
"หลินซานซาน ใช้ได้ๆ ฟังเพราะดี" หนีซินและจางอวี่ซินที่อยู่ข้างๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
หวังหลินจือและหวังอี้ก็มีสีหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน เพราะเด็กหญิงน้อยคนนี้หน้าน่ารักจริงๆ และถือว่าเป็นวาสนากับตระกูลของพวกเขาจริงๆ