ทว่าสิ่งที่หลินหรานไม่คิดฝันมาก่อนก็คือ ข้าทาสีไร้ถิ่นฐานในร้านค้าของเขา ณ บัดนี้กลับสูญหายไปโดยพลัน!
"ไหงเป็นไปได้! ตัวเขาหายไปไหน ทั้งที่ปกติก็ดื้อรั้นไม่ยอมไปไหน แล้วทำไมถึงหายไปในจังหวะสำคัญแบบนี้?"
"ไม่ใช่ว่าเขาจำอะไรได้แล้ว ตั้งใจหลบหน้าเรากันแน่?"
เมื่อหลินหรานเดินทางกลับมายังร้านค้า ก็ได้รับรู้ผ่านตัวแทนของผู้จัดการร้านว่าชายชราผู้เร่ร่อนนั้นได้จากไปแล้ว ทำให้หลินหรานรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
"ข้าคิดว่าความทรงจำของเขาอาจเพียงเสื่อมถอย แต่ไม่จำเป็นต้องสาบสูญไปโดยสิ้นเชิง บางทีเขาอาจนึกอะไรขึ้นได้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้เขาก็ไม่ควรจากไป" มังกรบรรพชนม่วงฮวงก็ตกตะลึงในการจากไปโดยกะทันหันของชายชราเช่นกัน
ตามปกติ ไม่ว่าหลินหรานจะขับไล่เขาอย่างไร เขาก็มักหาเหตุผลมาอ้าง เกาะติดอยู่ในร้านค้าไม่ยอมจากไป แต่พอถึงคราที่หลินหรานต้องการตามหาตัว กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พฤติกรรมเช่นนี้ย่อมไม่อาจไม่ก่อให้เกิดความระแวง
"ที่เจ้าว่ามา ทำให้ข้านึกอะไรขึ้นได้ ก่อนหน้านี้เขาใช้มีดสั้นเล่มนั้นขว้างใส่ข้า แน่นอนว่ามันต้องเป็นการมอบไว้โดยเจตนา เพื่อให้เรานำไปใช้เป็นเครื่องหมายรับรอง เมื่อไปพบสัตว์อสูรทั้งสองตัวนั้น พวกมันจะได้เชื่อถือเรา"
"แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ทำไมเขาถึงจากไปตอนนี้ หรือว่าจะมีเรื่องใดสำคัญยิ่งกว่ารอเขาอยู่?"
ยิ่งคิด หลินหรานยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างประหลาดนัก
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ความทรงจำของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนจะยังอยู่ แต่ระดับพลังกลับมิได้เหลืออยู่ ณ บัดนี้เขาก็เป็นเพียงชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ในสภาพเช่นนี้เขาจะจากไปทำไม